στο τζαμ

Οι πιο πρόσφατες φωτογραφίες που έβγαλα με film ISO 100, πειραματιζόμενη με φλας. 

Kατά τη διάρκεια μιας αυτοσχέδιας συναυλίας κλασικής μουσικής, γελάμε, παίζουμε, μιλάμε και χειροκροτάμε. Ερμηνευτά και κοινό περιμένουν ανυπόμονα να τα φωτογραφίσω ενόσω παιδεύομαι με το φλας-μα γιατί δεν συγχρονίζεται με το shutter;

Όλα χαίρονται μαζί μου όταν επιτέλους βγάζω άκρη, και εγώ σκανάρω για να βρω το επόμενο φωτογραφικό μου αντικείμενο. 

Λίγο πριν βγάζω δυο δοκιμαστικές φωτογραφίες στη τάξη: Την φίλη και τον φίλο που συνεργάστηκαν μαζί μου ως μοντέλα. 

                                       

dnd (κι η αποτυχία με κοιτάει κατάματα)

Εχθές είχα τη μεγάλη χαρά να υποδεχθώ μερικά γνωστά και φιλαράκια για ένα παιχνίδι dnd (Dungeons & Dragons). Ήταν ένα όμορφο απογευματόβραδο με γέλιο, κλασικές περιπτώσεις dnd και εμένα να λέω "θα ρολλάρω ένα εικοσάρι" και την επόμενη στιγμή το ζάρι μου να προσγειώνεται, όντως, στο είκοσι. Ήταν επίσης μια βραδιά που μου προσέφερε την επιβεβαίωση που χρειαζόμουν, καθώς η φιλοξενία αυτών των γνωστών μου προκαλούσε λίγο άγχος παραπάνω. 

Κάποια στιγμή τα καλεσμένα φύγανε και έμεινα μόνη με το σύντροφό μου, και τις σκέψεις μου. Του εξομολογήθηκα ότι νιώθω μόνη και καταθλιπτική. Προβληματίστηκε. "Πώς γίνεται να νιώθεις μόνη" με αποκρίθηκε "όταν όλες αυτές τις μέρες είμαστε συνεχώς με κόσμο;". Όντως, Κυριακή dnd, Σάββατο αγώνας volley και μετά party, Παρασκευή άραγμα με μπύρες στο σπίτι και Πέμπτη βραδινή έξοδος για Halloween. Όμως την Τετάρτη;

Η Τετάρτη ήταν η μέρα της εξέτασής μου στο πιάνο για την οποία προετοιμαζόμουν και αγχωνόμουν εδώ και δύο χρόνια χωρίς καμιά υπερβολή. Πώς πήγε λοιπόν η εξέταση αυτή; Λοιπόν μπήκα μέσα μουδιασμένη, με κεφάλι άδειο όχι όμως λόγω ψυχραιμίας, αλλά λόγω αποκοπής από την πραγματικότητα. Ξεκινάω να παίζω. Όλα καλά. Μα, σταματάω, και σταματάω σε ένα σημείο όπου ποτέ ξανά στο παρελθόν δεν έχω μπερδευτεί. Το μυαλό μου θολώνει, και τα χέρια μου δεν πάνε εκεί που πρέπει με τίποτα. Η επιτροπή προσπαθεί να με βοηθήσει, με παρηγορεί και μου δείχνει την παρτιτούρα. Δεν μπορώ να δω. Βάζω τα κλάματα. Συνεχίζω, μου ζήτησαν να παίξω άλλο έργο. Παίζω κλαίγοντας, με μάτια θολά, μυαλό θολό, δεν βρίσκομαι εκεί, είμαι στην πραγματοποίηση του χειρότερου σεναρίου. Και συνεχίζω να παίζω, κλαίγοντας. Έρχεται η ώρα του πιο μελετημένου μου έργου, αυτού που παίζω με άνεση και χωρίς πολλά-πολλά. Μα, ενώ κουνάω τα χέρια μου, τα μετακινώ από θέση σε θέση, μένουν παγωμένα εκεί, και τα δάχτυλά μου αγκυλώνονται. "Τα παρατάω" λέω στην επιτροπή. "Δεν μπορώ". 

Το αποτέλεσμα: Έχασα τη θέση μου στο ωδείο του οποίου τα δίδακτρα είναι δωρεάν, και λόγω των οποίων υπέμενα όσα έχω υπομείνει.  

Πως λοιπόν υπάρχει η προσδοκία από εμένα να μπορώ να απολαμβάνω τις δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχω, όταν με στοιχειώνει αυτή η τεράστια αποτυχία; Όταν πρέπει να αντιμετωπίζω την ίδια και απαράλλακτη αντίδραση που μοιράζονται όλα τα άτομα που έχω έκτοτε δει; Όταν δεν είχα ακόμη καλά-καλά χρόνο να μαζέψω τα κομμάτια μου και καλούμαι απευθείας να είμαι κοινωνικά λειτουργική; Όταν δεν έκλαψα καν όσο είχα ανάγκη... Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. 

Μακάρι να κατέληγα σε συμβουλές αντιμετώπισης μιας αποτυχίας άλλα δεν είμαι εξοπλισμένη για να προβώ σε κάτι τέτοιο. Αυτό που θα κάνω αντ' αυτού είναι να ενημερώσω για το πώς θα προχωρήσω εγώ: Θα συνεχίσω τις σπουδές μου με όποιον τρόπο μπορώ και θα επικεντρωθώ στο να γίνω η πιανίστα που εγώ θέλω να είμαι, και όχι να ταιριάξω σε ένα καλούπι με σχήμα τσαλακωμένου χαρτιού. Και εννοείται θα μοιράζομαι την πρόοδό μου σίγουρα εδώ, μπορεί και στο youtube (;). Τουλάχιστον είμαι αποφασισμένη να ξεπεράσω αυτό το εμπόδιο και να εξελιχθώ. 

Κι όπως μου είπαν πρόσφατα: Κάθε εμπόδιο για καλό. 

τα aftermaths της αποχής μου από τα social media

Πρόσφατα σταδιακά έκανα τη μεγάλη επιστροφή μου στις μεγάλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Έχω αναλύσει τη σχέση μου σε προηγούμενη ανάρτηση οπότε δεν θα ξοδέψω τον χρόνο σας αναλύοντάς την και εδώ. Το ζουμί; Τα ερεθίσματα που λάμβανα είτε από αγνώστους είτε από άτομα του άμεσου κύκλου μου με έκαναν να νιώθω δυσάρεστα, οπότε για σχεδόν δύο χρόνια είχα διαγράψει τις πιο κοινόχρηστες πλατφόρμες, και ως πρόσφατα δεν είχα και καμιά πρόθεση να επιστρέψω στη χρήση τους. 

Το σκεπτικό μου άλλαξε σταδιακά καθώς έγραφα εδώ και ξεκίνησε μέσα μου να μαγειρεύεται μια ρομαντικοποίηση των πλατφόρμων όπως τι είχα πρωτοσυναντήσει, στα 2010s'. Πλέον χρησιμοποιώ τα social media θαρρείς είμαι ανερχόμενη internet star εκείνης της περιόδου (βλέπε Bethany Mota). Σιγά-σιγά μου έφυγε το κόλλημα πως το να χρησιμοποιώ social σημαίνει κάτι κακό για εμένα, ή πως η αποχή μου από αυτά με χαρακτηρίζει και μη τυχόν και αλλάξω κάτι σε εμένα επειδή αυτό επίσης πάει να πει κάτι κακό. Ο τρόπος που υπάρχω στο internet σε αυτή τη φάση της ζωής μου με χαροποιεί ιδιαίτερα. Έμαθα να φιλτράρω πιο αυθεντικά και να πετάω ό,τι δεν με ευχαριστεί, καθώς μια κύρια λειτουργία αυτών των μέσων είναι να σε ψυχαγωγούν.

Συνειδητοποιώ όμως και τη σημασία τους όσον αφορά την επικοινωνία. Κάποιος που κάποτε ήταν φίλος μου, είχε πει πως του φαίνεται γελοίο πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι μας κατηγορούν που δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς τα κινητά μας και "δοκίμασε εσύ να υπάρξεις κοινωνικά χωρίς αυτό". Συμφωνώ με τον κάποτε-φίλο. Δεν είναι μυστικό πως υποφέρω από μοναξιά και κοινωνική (αυτό-)απόκλιση. Τώρα που στην εργαλειοθήκη επικοινωνιακών μέσων μου προστέθηκαν τα TikToks και τα story του instagram, με βρίσκω να κοινωνικοποιούμαι πολύ περισσότερο (ποσοτικά, όχι ότι το ποσοτικό είναι λιγότερο σημαντικό από το ποιοτικό: χρειάζεται κι αυτό). Εξωτερικεύω σε έναν κύκλο ανθρώπων τις σκέψεις μου και λαμβάνω πίσω απαντήσεις. Παλαιότερα είχα στους στενούς φίλους του instagram οκτώ άτομα, και ανέβαζα πολύ προσωπικά μου πράγματα, πλέον το αξιοποιώ αλλιώς: έχω μέσα διαφόρων ειδών άτομα που θεωρώ κομπλέ και τα posts μου είναι πράγματα στα οποία μπορεί κανένα να αντιδράσει, να απαντήσει. 

Ένας τωρινός φίλος μού είπε "θαυμάζω πολύ αυτό τον μεθοδικό τρόπο με τον οποίο πλησιάζεις κόσμο". Ναι ίσως αυτά για τα οποία πληκτρολογώ να φαίνονται ψυχωτικές υπερβολές στον μέσο άνθρωπο. Έχω υποψίες πως είμαι στο φάσμα του αυτισμού, το έχω ξανά-αναφέρει εδώ νομίζω.  

Κάπου εδώ θα ολοκληρωθεί η δημοσίευση μου, κάπως άγαρμπα ομολογουμένως. Θα μου άρεσε αν στα σχόλια κάνατε τη δική σας κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Καλό βράδυ. 

*φωτογραφία με χρήση της εφαρμογής Webcam Toy

απογεύματα στην πλατεία

Με βρήκα τις προάλλες να κάθομαι στο παγκάκι της αγαπημένης μου πλατείας, μόνη μου, μασουλώντας ένα cinnamon roll. Δίπλα μου με περίμενε το βιβλίο του Dostoevsky Ταπεινοί και Καταφρονημένοι, και τα φύλλα κάπου-κάπου έπεφταν από τα δέντρα απαλά, ενώ τα διάφορα αστικά ζωάκια απολάμβαναν το απόγευμά τους εξίσου με 'μένα. Φυσάει και κάνει δροσιά, από αυτές τις φθινοπωρινές που σε ξεγελάνε για λίγο πως πρόκειται για ψύχρα. 

Στο υπόβαθρο-και δυστυχώς πού και πού και στην επιφάνεια-ακούγονται οι φωνές των αντρών που κάθονται στο καφενείο της πλατείας και διαφωνούν συνήθως για ποδοσφαιρικά ζητήματα, απ' όσο καταλαβαίνω. Περνάνε μερικοί άνθρωποι είτε για να ξαποστάσουν, είτε για να τα πουν λιγάκι σαν παρέα, ή κάνοντας μια στάση στη καθημερινή βόλτα με το σκυλάκι τους. 

Ο κύριος που μένει απέναντι με έχει μάθει, με χαιρετάει και με ενημερώνει για τα νέα των γατών της γειτονιάς, με τις οποίες είμαι φίλη. Με προβληματίζει λίγο, δεν το κρύβω. Μια φορά μου είπε "Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν την κλοτσήσω [τη γάτα] πώς θα αντιδράσει". 

Τελειώνω το μασούλημα και ανοίγω το βιβλίο. Μακάρι να μην είχα διαβάσει τον πρόλογο της έκδοσης γιατί τώρα ξέρω πως τελειώνει. Ο συγγραφέας του θεώρησε πως επειδή πρόκειται για κλασικό έργο, πάει να πει πως η πλοκή είναι γνωστή, υποθέτω. 

Μπαίνω στον κόσμο του υπογείου, της μούχλας, του χιονόνερου, της βότκας και της κρεατόπιτας. 

  

αποτυχημένα ξεκινήματα

Συνειδητοποιώ ότι έχω να αναρτήσω σχεδόν ένα μήνα σε αυτό το blog που τόσο αγαπώ. Πληκτρολογώ όσο η ενυδατική μάσκα προσώπου μου αναπαύεται στο δέρμα μου, και πού και πού σταματώ για να πιώ μια γουλιά ζεστού καφέ (γαλλικός, σκέτος). Ο π(ι)ανικός που προαναφέρθηκε σε παλαιότερη ανάρτηση συνεχίζεται, καθώς οι εξετάσεις μου όχι μόνο δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλά δεν έχουν καν ανακοινωθεί, και βρίσκομαι σε μια απαίσια κατάσταση αναμονής που δυστυχώς γεννά μέσα μου και ένα αίσθημα σιχαμάρας προς το όργανο, και τα κομμάτια που αναγκάζομαι να παίζω ξανά και ξανά (οι εξετάσεις ήταν να γίνουν τον Σεπτέμβρη). Και για να τα συνδέσω όλα αυτά με ένα ακόμη post μου, οι στόχοι που έθεσα κατά την επιστροφή στην πόλη, είναι, προφανώς, αρκετά δύσκολο να δουλευτούν υπό αυτές τις συνθήκες.  

Είναι λοιπόν ούτως ή άλλως δύσκολα τα ξεκινήματα, μα στην περίπτωσή μου είναι ίσως και αδύνατη αυτή η νέα αρχή, καθώς την εμποδίζουν αυτές οι αναθεματισμένες εξετάσεις πιάνου. Ας εξετάσουμε όμως λιγάκι τι κατάφερα να ξεκινήσω, και ελπίζω αυτό να λειτουργήσει ως έμπνευση και για τα δικά σου ξεκινήματα, αξιότιμο αναγνώστο. Ξεκίνησα να μαθαίνω Κινέζικα (mandarin) και Ρωσικά. Πάντα ήθελα να διευρύνω τους γλωσσικούς μου ορίζοντες καθώς η μόνη ξένη γλώσσα που γνωρίζω είναι τα Αγγλικά. Ξεκίνησα να διαβάζω το "Ταπεινοί και Καταφρονημένοι" του F. Dostoevsky. Μέχρι στιγμής είναι ωραίο, αλλά δεν θα έλεγα πως είναι από τα καλύτερά του-πρόκειται για την ταπεινή μου άποψη. Ξεκίνησα επίσης μερικά καινούργια μαθήματα στη σχολή, όπως είθισται σε κάθε νέο εξάμηνο. Και το αγαπημένο μου: Ξεκίνησα πάλι να πηγαίνω στην πλατεία για διάβασμα, πράγμα που στερήθηκα το καλοκαίρι λόγω ζέστης. 

Οπότε ίσως τελικά κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τις λανθασμένες μου εμφανίσεις σε μαθήματα που ήταν προγραμματισμένα για διαφορετική μέρα και ώρα, κατάφερα κι εγώ να ξεκινήσω κάτι, ίσως όχι ολοκληρωτικά, άλλα κάτι. Και στο κάτω-κάτω, ίσως να μην είναι και τόσο απαραίτητο να κάνουμε μια "νέα αρχή" κάθε τόσο, και να οφείλω να αποδεχθώ ότι τα πράγματα από φυσικού τους μπερδεύονται μεταξύ τους, εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο, και δημιουργούν αποχρώσεις που αρχικά δεν σκόπευα να χρησιμοποιήσω στο έργο μου. 

π(ι)ανικός

Έκανα το μεγάλο λάθος σε μια στιγμή αυτοπεποίθησης να καλέσω τα κοντινά μου άτομα να με ακούσουν να παίζω το πρόγραμμα των εξετάσεών μου αύριο, και τώρα παίζω απαίσια και το μετανιώνω πικρά. 

Θυμάμαι ένας πολύ αγαπητός καθηγητής στο πανεπιστήμιο με ρώτησε κάποια στιγμή "Όταν κάθεσαι στο πιάνο, πώς νιώθεις;" και απάντησα "αγχωμένη". "Φαίνεται" αποκρίθηκε. "Φαίνεται από το πώς κάθεσαι". Με τη συνειδητοποίησή του ένιωσα μια οικεία απογοήτευση. Από τη μία στεναχωρήθηκα γιατί δεν θέλω να είμαι το είδος ατόμου που κάθεται στο όργανο λες και κάθεται σε πυρωμένα κάρβουνα. Από την άλλη, το ήξερα, και εξακολουθώ να το ξέρω πως ο άνθρωπος είπε μόνο το προφανές και γι' αυτό δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το αποδεχτώ. "Ναι..." του απάντησα με ένα ύφος χιουμοριστικής απογοήτευσης-μη τυχόν και σοβαρευτώ. 

Σε αυτή την ανάρτηση δεν θα αποπειραθώ να αναλύσω το ψυχολογικό υπόβαθρο της σχέσης μου με την μουσική. Δεν θέλω άλλωστε. Μα θα είμαι ειλικρινής για κάποια βιώματά μου, κάποιες σκέψεις μου και θα απευθυνθώ σε όσα άτομα είναι εξίσου απλά και κανονικά σαν εμένα, και προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κλάδο εξαιρετικότητας και πρωτάκουστου ταλέντου. 

Νιώθω πως ως κανονικός άνθρωπος, η μελέτη δεν αρκεί. Είναι γνωστό πως όλα μελετάνε ανεξαρτήτως φυσικού χαρίσματος, μα δεν έχω ακούσει ποτέ κανένα να παραδέχεται πως, παρόλο που το ταλέντο δεν αποτελεί υποκατάστατο της μελέτης, δεν πάει να πει πως δεν σου χαρίζει προβάδισμα σε άλλους τομείς. Φέρ' ειπείν εγώ έχω σοβαρό πρόβλημα με τον συναισθηματισμό και την έκφραση στη μουσική. Παίζω άμουσα όσο και να έχω μελετήσει γιατί ακόμη δεν έχω ανακαλύψει το προσωπικό μου τρόπο να σπάω τα όρια μεταξύ μαθητικού και προσωπικού. Νιώθω πως ένα άτομο με ταλέντο μπορεί άμεσα να μετατρέψει το παίξιμό του από διεκπεραιωτικό σε συναισθηματικό. Επίσης ένα άτομο με ταλέντο χρειάζεται λιγότερο ψάξιμο και πειραματισμό ώστε να φτάσει στον ήχο που οραματίζεται, προσαρμόζοντας την κινησιολογία του.

Εννοείται πως όταν κάνω λόγο για ταλέντο εννοώ σπάνιο πιανιστικό ταλέντο και όχι μια γενική οικειότητα με τη μουσική. 

Πώς θα καταφέρει ένα κανονικό άτομο σαν εμένα να σκαρφαλώσει αυτό το απίθανο σκαλοπάτι για να φτάσει στο επόμενο επίπεδο; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αν ήξερα θα έγραφα μια ανάρτηση με συμβουλές, όχι με γκρίνια. Να 'μαι όμως που πληκτρολογώ αυτή την ανάρτηση αντί να μελετάω όπως σκόπευα, επειδή φοβάμαι για την πλήξη που θα προκαλέσει μέχρι και σε εμένα την ίδια το παίξιμό μου. Όμως θα τολμήσω, γιατί φοβάμαι ακόμη περισσότερο την απογοήτευση που θα προκαλέσει στα φιλαράκια μου αύριο. 

Υ.Γ. αναμένετε ενημέρωση για όταν καταφέρω να νικήσω τις δυσκολίες μου. Δεν τα παρατάω (ακόμη).  

η σχέση μου με τα social media

και γιατί ξεκίνησα αυτό το blog. 

Ανήκω στη γενιά που εκτέθηκε στα social media με το που πάτησε στην προεφηβεία. Τότε όχι μόνο εμείς ως παιδιά, αλλά γενικότερα ο κόσμος, νιώθω ότι τα αντιμετωπίζαμε περισσότερο ως online game παρά ως την επιχείρηση που είναι σήμερα. Επιχείρηση όχι μόνο για τα άτομα που τα τρέχουν, ή για αυτά που εργάζονται μέσω αυτών αλλά και για το μέσο χρήστο καθώς αυτό που παρατηρώ σε εμένα αλλά και στα άτομα γύρω μου είναι πως τα social είναι η βιτρίνα του μαγαζιού μας και εμείς είμαστε το προϊόν. Το καθένα πουλάει την προτιμότερη εκδοχή του εαυτού του. 

Έκανα μόλις μια παύση να πατήσω refresh στην καρτέλα με το instagram για να δω αν ανέβηκαν τα likes στην πιο πρόσφατη ανάρτησή μου (θα βρείτε μία από τις φωτογραφίες στο τέλος αυτού του κειμένου). Ο λόγος που πρέπει να χτυπήσω το refresh είναι πως έχω διαγράψει κάθε εφαρμογή από το κινητό μου με εξαίρεση αυτές που είναι αποκλειστικά για συνομιλίες και όποτε θέλω να μοιραστώ κάτι πρέπει να το κάνω μέσω υπολογιστή. 

Πάμε λοιπόν στο γιατί διέγραψα τις εφαρμογές. Απλό: Αυτά που έβλεπα μου προκαλούσαν ζήλια και δυσφορία. Ακόμη και τώρα που μπήκα ίσα-ίσα για να ανεβάσω τις φωτογραφιούλες μου, κάτι πήρα με την άκρη του ματιού μου που έκανε το στομάχι μου να γυρίσει ανάποδα. Αυτά τα νιώθω συνήθως βλέποντας παρέες που καλοπερνάνε ή-ακόμη χειρότερα-μια έξοδο των φίλων μου στην οποία δεν ήμουν καλεσμένη, ή τέλος, αν ανέβηκαν φωτογραφίες από έξοδο στην οποία παρευρέθηκα, μα λείπω από τις φωτογραφίες. Κάποιες φορές το παθαίνω και όταν συναντώ κάποιο outfit-checking που στην πραγματικότητα είναι body-checking video. 

Κάπως έτσι πριν ενάμιση χρόνο τα διέγραψα όλα και ειλικρινά ησύχασε το κεφάλι μου. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι εγώ στους στενούς του instagram ανέβαζα καθημερινά εξωτερικεύοντας κάθε μικρή μου σκέψη, για εκτόνωση της υπερανάλυσης που συμβαίνει στο κεφάλι μου, κι αυτό το έχασα διαγράφοντας την εφαρμογή. Οπότε, μια φθινοπωρινή μέρα που χάζευα τα παλιά video της Bethany Mota στο youtube, βίωσα μια νοσταλγία για την εποχή του internet που τα blogs ήταν κοινή πρακτική και όλες οι ιντερνετικές περσόνες (και μη) είχαν το δικό τους. Τότε που χρησιμοποιούσα ακόμη το WeHeartIt και το Webcam Toy (περιττό να πω πως έκανα μια βουτιά και σε αυτές τις σελίδες). Και μιας και που για καιρό ήθελα μια πλατφόρμα να ανεβάζω τις ερασιτεχνικές φωτογραφίες μου-που όμως να μην είναι τόσο χίμα όσο μια ανάρτηση στο facebook στην οποία έχουν πρόσβαση οι περίεργοι μεσήλικες φίλοι του πατέρα μου-κατέληξα εδώ, σε αυτόν τον απλό και όμορφα διαμορφωμένο χώρο, να γράφω τα κειμενάκια μου εντελώς επηρεασμένη από την σχολή της Carrie Bradshaw.  

Μερικές τελικές σκέψεις που θεωρώ χρήσιμες: Πάντα να θυμόμαστε πως ό, τι βλέπουμε στα social media είναι, αναγκαστικά, ψεύτικο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όχι επειδή πριν ανεβάσουμε σχεδιάζουμε δόλια πως θα ξεγελάσουμε τον περίγυρό μας, μα επειδή αυτή είναι η φύση της φωτογραφίας, καθώς αποτυπώνει την πραγματικότητα, την αλλοιώνει. Όταν κοιτάμε μια φωτογραφία, δεν αντικρίζουμε αυτό που θα βλέπαμε στην πραγματική ζωή. Αυτή η αλλοίωση ενισχύεται από το γεγονός πως διαλέγουμε ποιες φωτογραφίες θα μοιραστούμε, κοινώς, ποιες αποτυπώσεις ποιων στιγμών μας θέλουμε να εκθέσουμε ως αντιπροσωπευτικές των ζωών μας. Και εγώ δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω! Ας αναγνωρίσουμε ότι και αυτό το blog είναι ένας χώρος σχεδιασμένος, όπου επιλέγω και ποιες φωτογραφίες θα μοιραστώ αλλά και ποιες σκέψεις μου θα εξωτερικεύσω. Αυτό καθαυτό δεν αποτελεί έγκλημα, προφανώς. Το κακό αρχίζει όταν δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από την πλαστότητα. 

Να προσέχετε τα εαυτά σας.  

επιστροφή

Θα ξεκινήσω αυτή την ανάρτηση σημειώνοντας πως είμαι άτομο που προτιμά, αγαπά τον χειμώνα. Επομένως, για εμένα ο ερχομός του αποτελεί ευχάριστο γεγονός, αν και, με αυτή τη κλιματική αλλαγή διστάζω να ελπίσω πως θα τον ανταμώσω, μιας που πέρυσι πέρασε και δεν ακούμπησε. 

Βρισκόμαστε λοιπόν σε αυτό το αμήχανο στάδιο του καλοκαιριού που οι διακοπές των περισσότερων έχουν ολοκληρωθεί, οπότε δεν έχουμε κάποιο γεγονός να αναμένουμε-ευχάριστο έστω-και δεν μας μένει παρά να περιμένουμε υπομονετικά την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής/σχολικής/οτιδήποτε χρονιάς μπας και ξυπνήσουμε λίγο. Όσο για εμένα συγκεκριμένα, έχω δυστυχώς να αντιμετωπίσω και τις επαναληπτικές εξετάσεις του Σεπτέμβρη, για τις οποίες άλλοτε νιώθω ψύχραιμη και προετοιμασμένη, και άλλοτε προβληματίζομαι για το αν είναι καν παραγωγικό να εμφανιστώ σε αυτές. 

Ένα άλλο στοιχείο που τείνει να χαρακτηρίζει αυτή την περίοδο, είναι τα σχέδια και οι στόχοι για την ερχόμενη χρονιά. Ένας δικός μου στόχος είναι να επιβιώσω όποιο αποτέλεσμα έχουν αυτές οι εφιαλτικές εξετάσεις. Άλλος στόχος μου είναι να χάσω τα κιλά που έβαλα χάρη σε μια φαρμακευτική αγωγή που μου χορηγήθηκε (μ' αρέσει η ανάγκη μου να εξηγήσω πως φταίει η αγωγή και σίγουρα όχι η λαιμαργία μου, διότι αν ευθυνόμουν αποκλειστικά εγώ θα ήταν και πολύ μεγάλο αίσχος. Αναμένετε ανάρτηση σχετικά με το ταξίδι αυτό). Τέλος, είχα την πολυτέλεια και το προνόμιο να μπορώ να κλείσω δύο ταξίδια στο εξωτερικό, για τα οποία ανυπομονώ. 

Θα είχε πλάκα αν εσείς τα πέντε άτομα που διαβάζετε όντως το blog μου σχολιάζατε μερικούς από τους δικούς σας στόχους (μπορείτε να το κάνετε ανώνυμα). Ειδάλλως μπορεί και να κάνω η ίδια πέντε ανώνυμα σχόλια. 

Οι μέρες περνούν με εμένα να μελετάω πιάνο, να κάνω γυμναστική, και να πίνω καφεδάκι πριν επιστρέψω στο πιάνο. Πού και πού θα συναντηθώ με κανένα φιλαράκι που ξέμεινε στην πόλη όπως εγώ, αν και η αλήθεια είναι ότι συναντιέμαι συνέχεια με το ίδιο φιλαράκι και τρέμω στην ιδέα πως σύντομα θα εξαντλήσουμε όσα έχουμε να πούμε. Μια φίλη με συμβούλεψε σε αυτές τις περιπτώσεις να πιάνω τα παλιά, το κρατάω στο πίσω μέρος του μυαλού μου. 

Με πιάνω να αναρωτιέμαι, τι θα μου λείψει από το καλοκαίρι; Και απαντώ: Θα μου λείψει η μυρωδιά του αέρα όταν φυσάει στην παραλία, και θα μου λείψει να αποκοιμιέμαι στην αμμουδιά καθώς καίγομαι άθελά μου. Θα μου λείψει το φαγητό στις ταβέρνες, οι μακριές μου φούστες που αφήνουν την κοιλιά μου απ' έξω, το να κυκλοφορώ με τις παντόφλες, η δροσιά του freddo espresso όταν έχω καταιδρώσει, και τα αργά ηλιοβασιλέματα. Τέλος, θα μου λείψει η ανεμελιά που νιώθω καθώς προγραμματίζω πώς θα κυλήσει η χρονιά μου από 'δω και στο εξής. 

οι διακοπές μου στο εξωχικό που χρόνια σνομπάρω

Κάθομαι στη βεράντα το πρωί, περίπου στις 8:30 και διαβάζω τα Μετεωρολογικά του M. Tournier. Πού και πού σηκώνω το βλέμμα μου γιατί μου αποσπά την προσοχή μια περαστική γάτα, που κάποια στιγμή αποφασίζει να ξαπλώσει δίπλα μου. Το ποτήρι του φραπέ είναι μισό γεμάτο. Τα μπισκότα μισοφαγωμένα. 

Το σπίτι, η γειτονιά, όλα είναι ήσυχα. Σκόπευα να μελετήσω στο ηλεκτρικό πιάνο με χαμηλωμένη την ένταση, μα με συνεπήρε η ανάγνωση ως τις 10:00. Σε μισή ώρα ξυπνάει το ταίρι μου. Θα μελετήσω ως τότε. 

Αργότερα θα φάμε πρωινό παρέα, θα πιούμε ίσως και έναν καφέ-θα είναι ο δεύτερος για 'μενα-και σύντομα θα ετοιμαστούμε για τη καθιερωμένη, καθημερινή μας επίσκεψη στην παραλία. Εγώ θα κάνω ηλιοθεραπεία. Άλλοτε διάβαζα, μα το τελείωσα το βιβλίο. Θα τσιμπολογάμε περιστασιακά τα φρουτάκια μας και εγώ, αφυδατωμένη θα κατεβάσω σχεδόν λαίμαργα ένα μπουκάλι παγωμένο νερό. 

Και μετά; Πάλι σπίτι, χαλάρωση, ανάγνωση-ίσως αρχίσουμε κάποιο νέο βιβλίο, το ταίρι τελείωσε κι αυτό με το δικό του-μελέτη, και πάλι θάλασσα, αυτή τη φορά απογευματινή. Αυτή τη φορά, μόνο εγώ θα βάλω αντηλιακό. 

Το βραδάκι, ίσως βγούμε, ίσως πάμε στην πλατεία, και φάμε ή να παραπονεθούμε για τις τιμές στα μαγαζιά. Μπορεί επίσης να πάμε μια τελευταία φορά στην παραλία, για καληνύχτα, ή απλώς να κάτσουμε στο σπίτι  και να περάσουμε το βράδυ παίζοντας επιτραπέζια καθώς μας τρώνε τα κουνούπια. 

Θυμάμαι κάποτε σε αυτό το σπίτι με τα τρία κρεβάτια μέναμε ολόκληρα καλοκαίρια εννιά άνθρωποι. Όλο το σόι της μαμάς μου. Τα ξαδέλφια μου, όλα αγόρια, και όλα τουλάχιστον πέντε χρόνια μεγαλύτερά μου δεν με άντεχαν καθόλου. Παίζαμε UNO και αντάλλασσαν κάρτες κάτω από το τραπέζι για να εξασφαλίσουν την ήττα μου. Ταυτόχρονα η μαμά και οι θείες ετοίμαζαν καθημερινά ένα πλούσιο φαγοπότι, καθάριζαν συνεχώς, γενικά, έκαναν τα πάντα, ακόμη δεν ξέρω πως έβγαζαν άκρη με τόσο κόσμο. Σε γενικές γραμμές όμως, δεν περνούσα όμορφα σε αυτό το σπίτι, αυτόν τον τόπο, και μου επιτράπηκε να σταματήσω να συνοδεύω τη μητέρα μου εδώ μονάχα όταν έφτασα στο λύκειο. Θεωρώ αυτό οφείλεται κυρίως στ' ότι δεν δημιούργησα ουσιαστικούς δεσμούς, φιλίες ή παρέες όσο ήμουν εδώ. Ένα καλοκαίρι το πέρασα στην αυλή-ώστε να συνδέομαι στο ίντερνετ των από πάνω-βλέποντας την αγαπημένη μου telenovela, Τα τρία πρόσωπα της Άννας. 

Αυτό πρέπει να ήταν και το πιο αξιόλογο καλοκαίρι μου εδώ, μέχρι τώρα τουλάχιστον. 

μια βραδιά μα... τι βραδιά!

Με τίτλο παρμένο από σαχλή μετάφραση αμερικανικού blockbuster των 90s, αυτή η ανάρτηση θα εξιστορήσει τη χθεσινή βραδιά που δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί διαφορετικά, διότι πρόκειται σίγουρα για κωμωδία. 

Η εξεταστική μόλις τελείωσε, το καλοκαίρι μόλις ξεκινά-κι ας είναι ήδη Ιούλιος-και σκέφτηκα πως ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσουμε αυτά τα ευχάριστα γεγονότα θα ήταν ένα cocktail roof party. Αρχίζω λοιπόν την διοργάνωση: διακοσμήσεις, ποτά-ποιο θα φέρει τι, limes, raspberries, δυόσμος, ζάχαρη κι αλάτι. Επιτέλους η μέρα φτάνει, κι εγώ τρέμω από άγχος και ενθουσιασμό. 

Όλα ξεδιπλώνονται πολύ όμορφα, από το ηλιόλουστο απόγευμα ως το πολύχρωμο ηλιοβασίλεμα και τη νύχτα, τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν όπως θα 'πρεπε, κι εγώ καταφέρνω να ηρεμήσω λιγάκι, κι ας ακούω ένα "Λεμονιά!" κάθε φορά που κάθομαι να ξαποστάσω. 

Δύο φιλαράκια μου θέλουν να πάνε τουαλέτα, οπότε κατεβαίνω να τους ανοίξω. Το ένα ζητάει να το αφήσουμε μόνο του, κι εμείς, σαν χαζά, το κάναμε. Μετά από λίγο ανησυχούμε και κατεβαίνουμε πάλι να δούμε τι συμβαίνει: Το φιλαράκι κείτεται στον εμετό του μέσα στη ντουζιέρα-μην ανησυχείτε είχε και στον νιπτήρα-σε στάση προσευχόμενου μουσουλμάνου-παρομοίωση που κλέβω από άλλο φιλαράκι. "Κάλεσε ασθενοφόρο" λέω. "Καλά είμαι" λέει το φιλαράκι με φουσκάλες εμετού να σκάνε στα χείλη του. 

Μη τα πολυλογώ, μία ώρα αργότερα κάθομαι στο εφημερεύον νοσοκομείο με το φιλαράκι δίπλα μου, ξαπλωμένο σε φορείο με ορό. Η ώρα περνάει εύκολα, και δύο φίλοι έρχονται με το αμάξι να μας πάνε στο σπίτι μου, όπου και κοιμήθηκε το φιλαράκι. Έλα όμως που, στο σπίτι μου είχε βουλώσει το σιφώνι του μπάνιου με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η τουαλέτα με πράγματα πέρα από νερό, ενώ ό,τι ήταν στην ταράτσα είχε μαζευτεί με συνοπτικές διαδικασίες που άφηναν χώρο για επιπλέον μάζεμα και συμμάζεμα. Εκτιμώ την προσπάθεια όμως, ειλικρινά. 

Το βράδυ-πλέον ξημέρωμα-είχε αίσιο τέλος. Λύσαμε τα θέματα στο μπάνιο, καθάρισα, σκούπισα, έπλυνα πιάτα και έβαλα πλυντήριο. Εγώ, το σύντροφό μου και δύο φιλαράκια κάναμε πιτζάμα πάρτυ στο σπίτι μου. Ήταν τόσο πιτζάμα πάρτυ που κοιμήθηκα στο πάτωμα, αλλά κάπως, μου άρεσε να πω την αλήθεια. 

Το δίδαγμα; Δεν ξανακάνω πάρτυ-αν και ξέρω πως θα κάνω, επειδή σπάνια με καλούν σε πάρτυ και γι' αυτό καταλήγω να τα διοργανώνω εγώ. Αλλά υπάρχει κι άλλο δίδαγμα: Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μου που νοιάζονται για εμένα αρκετά ώστε να ξεβουλώνουν το σιφώνι μου τα ξημερώματα και να ξεστήσουν ένα πάρτυ για 'μενα. 

Αυτή η συνειδητοποίηση έκανε την βραδιά ειλικρινά αξέχαστη. 

αποχαιρετιστήρια καλοκαιρινή συναυλία

Χθες ήμουν στην ευχάριστη θέση να φωτογραφίσω και να συμμετέχω ερμηνεύοντας σε μια συναυλία μουσικής δωματίου. Μα τα πράγματα δεν είναι έτσι άπλα. Βλέπετε, άλλες φορές που έχω συμμετάσχει σε συναυλίες ερμηνεύοντας-ή έστω, προσπαθώντας να ερμηνεύσω-η θέση μου δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου ευχάριστη.

Συνήθως, αγχώνομαι-εννοείται-και τρέμω, με λούζει κρύος ιδρώτας αλλά να, σκάω κιόλας, ένα βουητό σε ψηλές συχνότητες κυριεύει το πίσω μέρος του κεφαλιού μου, και το δεξί, και το αριστερό, και το πάνω, και το κάτω, και το μπροστά και το πίσω. Συνήθως κάθομαι στο σκαμπό του πιάνου και τα χέρια μου ξάφνου παύουν να υπακούν σε εμένα, και υπηρετούν πλέον ένα τρέμολο που κατά κύριο λόγο έχει συσσωρευτεί στο αριστερό μου πόδι. Έτσι, καταλήγω να τα κάνω όλα σαλάτα, νότες, παύσεις, δυναμικές. Τίποτα δεν ακούγεται, τίποτα δεν επικοινωνείται όπως είχα πρόθεση. 

Παρόλα αυτά το χθεσινό ζεστό, αλλά συννεφιασμένο μεσημέρι, έγινε κάτι το διαφορετικό. Ή, καλύτερα, κατάφερα κάτι το διαφορετικό, για πρώτη φορά εδώ και έναν χρόνο. Έκατσα στο σκαμπό του πιάνου αγχωμένη, μα, πανέτοιμη και καταενθουσιασμένη. Πέρυσι αυτό συνέβη σε κάποιες εξετάσεις όπου είχα ευχαριστηθεί το παίξιμό μου. Αλλά ακόμη κι αυτό, δεν ήταν σε καμία περίπτωση τόσο όμορφο και αναζωογονητικό όσο αυτό που συνέβη χθες, γιατί χθες, η μόνο κριτής μου ήμουν εγώ, και άφησα όλη τη γκρίνια, όλη τη μιζέρια πίσω μου, και απλώς, έπαιξα. 

Σημαίνουν όλα αυτά πως έγινα ξαφνικά καλή πιανίστα; Όχι. Ούτε σημαίνουν πως κατέκτησα κάτι φοβερό και τρομερό, πως τώρα μπορώ να σταματήσω να μελετάω και να ανησυχώ για το πιάνο. Αυτό που σημαίνει όμως είναι πως για περίπου τρία λεπτά, δεν ανησυχούσα, ούτε μελετούσα, αλλά έπαιζα, κι αυτά τα τρία λεπτά τα είχα πάρα πολύ ανάγκη.

karaoke night

 Χθες το βράδυ, μερικά φιλαράκια μαζεύτηκαν στο σπίτι μου για να υποδεχθούμε τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού τραγουδώντας και πίνοντας σπιτικά μοχίτο-αν και, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πριν βρεθούμε πως το ραντεβού μας ήταν στην πρώτη του μήνα. 

Όπως συνηθίζω, μέσα στη βδομάδα μου πέρασε αρκετές φορές από το μυαλό να ακυρώσω τη συνάντηση επειδή δεν είμαι και πολύ στα καλά μου. Και ισχύει πως δεν είμαι και πολύ στα καλά μου, ή και λίγο στα καλά μου, μα, αμφιβάλλω για το αν θα βοηθούσε να στερηθώ κι άλλο από κοινωνικοποίηση. Οπότε, έκανα υπομονή και έλεγα στην αρνητική φωνή στο κεφάλι μου να πάψει κάθε φορά που με αγκάλιαζε στοργικά και μου ψιθύριζε να ακυρώσω. 

Κάπως έτσι κατάφερα να συνειδητοποιήσω πως φοβάμαι τη μάζωξη, επειδή άθελά μου πιστεύω πως αν δεν είναι η καλύτερη βραδιά της ζωής όλων των παρευρισκόμενων, θα είναι, αναγκαστικά, μια σκέτη αποτυχία, σαν εμένα την ίδια. Και τώρα θα πω κάτι εντελώς προφανές, μα, όχι! Μπορεί να είναι απλώς μια χαλαρή βραδιά που θα μιλήσουμε λιγάκι και θα το διαλύσουμε νωρίς. Σημαίνει αυτό πως τα καλεσμένα πέρασαν άσχημα και πως η συνάντηση ήταν χάσιμο χρόνου; Προφανώς και όχι!

Οπότε δεν ακύρωσα. Το αναπάντεχο αποτέλεσμα; Πέρασα πολύ, πολύ όμορφα. Δεν πήγε τίποτα στραβά! Και δεν το λήξαμε καν νωρίς. Ήταν πραγματικά μια βραδιά που όλα συμμετείχαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε και γελάσαμε. Να μη μιλήσω για το πόσο με χαροποιεί που τα μοχίτο μου αποδείχθηκαν μεγάλη επιτυχία. Μια φίλη είπε ότι συνήθως δεν της αρέσουν, αλλά το δικό μου της άρεσε πολύ! 

Γράφοντας τα όλα αυτά νιώθω ψύχραιμη, προσωρινά ολοκληρωμένη, και όχι ανήσυχη, κούφια και κατσούφα. Είχα καιρό να ξεφύγω από αυτή τη κατάσταση, και θα ήθελα να ευχαριστήσω τα φιλαράκια μου γι' αυτό. 

Τελικά δεν είμαι και τόσο μόνη, όλη την ώρα. 

πλήττω

[η μέρα μου 2]

Βοήθεια. 

Χθες το βράδυ, έβαλα τη μάσκα ύπνου μου σε χρώμα χλωμό λαχανί, και γύρω στις έντεκα κοιμόμουν σίγουρα. 

Ξύπνησα, από μόνη μου, στις επτά και σαράντα έξι. Έφτιαξα πρωινό και έναν φραπέ σκέτο, και έπειτα έκατσα να διαβάσω δέκα σελίδες από το σύγγραμμά μου, επειδή είναι ο καθημερινός μου στόχος. Ωραία, πετύχαμε τον στόχο. Τώρα; Τώρα πήγα στο μπαλκόνι και έκανα λίγη ηλιοθεραπεία διαβάζοντας ένα βιβλίο για τη φωτογραφία, γιατί, ανησυχώ πως θα πάω στην παραλία και πάλι θα ανακλάται το φως από το σώμα μου, λες και έχω παρέα για να πάω στη παραλία και αρνούμαι επίμονες προσφορές διότι δεν είμαι επαρκώς μαυρισμένη. 

Τέλος πάντων. 

Επιστρέφω σπίτι-ήμουν στο σπίτι του συντρόφου μου-και μελετάω πιάνο. Α, ναι! Παίζω πιάνο υποτίθεται. Νομίζω δεν το έχω ξανά-αναφέρει αυτό εδώ. 

Τέλος πάντων. 

Κάνω ένα μπάνιο, παίρνω έναν φρέντο εσπρέσσο σκέτο και πάω στο πάρκο να διαβάσω λογοτεχνία. Διαβάζω κάμποσο, και επιστρέφω στο σπίτι μου. Μελετάω κι άλλο. Πίσω στου συντρόφου μου. Επιστρέφει λίγο αργότερα από εμένα. "Έχω άγχος σήμερα", μου λέει. "Κι εγώ", του απαντώ με ειλικρίνεια. Ώρα για μια μεσημεριανή κρίση άγχους. Τι να κάνω τώρα; Πεθαίνει το λεμονοθύμαρο στο μπαλκόνι... Με αγχώνει κι αυτό, θα ξεράσω.

Τέλος πάντων.

Παίρνω ένα τσάι και επιστρέφω στο πάρκο. Άντε να διαβάσω λίγο ακόμη. Ωχ! Η <παλιά φίλη που χαθήκαμε παρά τη θέλησή μου>. "Πώς είσαι;". Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να βιάζεται περισσότερο να φύγει, αν και, ίσως να έφταιγε που τη τραβούσε το σκυλάκι της. Ίσως όμως και να βόλεψε που τη τραβούσε το σκυλάκι της. 

Τέλος πάντων. 

Επιστρέφω στου συντρόφου μου. Άντε αφού δεν έχω τι να κάνω θα διαβάσω λίγο ακόμη από το σύγγραμμα. Αχ για δες τελείωσα το κεφάλαιο! Μα μπράβο μου. Ωραία τώρα τι; Είναι έξι το απόγευμα. Κάτσε να μαγειρέψω τίποτα. Ηλίθια. Λοιπόν ναι, ωραία μαγείρεψα, τώρα είναι οκτώ παρά. Κάτσε να γράψω καμιά ανάρτηση στο blog μου. Έχει ένα μπαρ αργότερα σήμερα.

Τέλος πάντων...

έμαθα να χρησιμοποιώ φλας με επιτυχία

Με μεγάλη χαρά παρουσιάζω μερικές φωτογραφίες που προέκυψαν από το πιο πρόσφατο ρολό φιλμ μου-και δεν είναι καν μόνο αυτές ωραίες, απλώς οι αγαπημένες μου. 

Το μάθημα που έμαθα αυτή τη φορά, ήταν πάνω να ελέγχω αν το καλώδιο του φλας είναι στη θέση του, και αν το φλας είναι σίγουρα έτοιμο για χρήση, πληροφορία που μας παραχωρεί το κόκκινο φωτάκι στο πίσω μέρος του. Παρόλα αυτά, ένα ατύχημα που προέκυψε λόγω μιας "γκάφας" μου με το φλας, είχε ως αποτέλεσμα δύο από τις παρακάτω φωτογραφίες: Ίδιες, η μία με φλας, η άλλη χωρίς. Οι δύο όψεις του ίδιου φωτογραφικού νομίσματος. 

Σήμερα που πήγα στο φωτογραφείο έλεγα στον άνθρωπο που δουλεύει εκεί-είναι απίστευτα συμπαθητικός και βοηθητικός-πως η αμάθειά μου σε σχέση με τη φωτογραφία και τον εξοπλισμό με γεμίζει άγχος κάθε φορά που έχω να κάνω κάτι με τη κάμερα. Μου εξήγησε ως η φωτογραφία είναι θεραπεία ή μαγεία-δεν θυμάμαι τέλος πάντων, αλλά είπε μια πολύ όμορφη λέξη-και πως αν είναι αντί να με χαλαρώνει να μου προκαλεί άγχος, ας το αφήσω καλύτερα. Και, βλέποντας τα αποτελέσματα σήμερα, κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Δεν είχα κανένα λόγο να αγχώνομαι, και ειλικρινά, ανυπομονώ για το επόμενο film μου και το επόμενο project που θα αναλάβω-αν θεωρήσουμε τις φωτογραφίες στο χθεσινό πάρτυ project.

Έχω διάφορες ιδέες, και πολύ όρεξη. Αλλά, αυτό που δεν έχω, είναι φακοί! Ο ένας δεν εστιάζει καλά και ο άλλος αφήνει φως να μπει μέσα στη συσκευή. Αυτό, μοιάζει ως αφορμή να εξοικειωθώ με τον τηλεφακό που έβγαλα μόνο μια φορά από τη θήκη του, κι αυτό για να τον δω. 

                                       

αποτυχημένο πάρτυ;

Γράφω έχοντας μόλις επιστρέψει σπίτι από ένα πάρτυ. Η ώρα είναι μία και επτά τα ξημερώματα. Θα αναρωτηθεί κανείς που έχει υπάρξει στην ηλικία μου (21), "μα καλά, τόσο νωρίς έφυγες από 'κει;", και σε αυτό απαντώ: Μία έφτασα στο σπίτι, από το πάρτυ έφυγα στις δώδεκα ακριβώς, και έφτασα στις εννιά, πριν καν καλά-καλά ξεκινήσει. 

Υποτίθεται πήγα νωρίς, γιατί θα φωτογράφιζα τις εορτάζουσες με τις τελευταίες λήψεις που έμειναν στο ρολό μου, μα όταν έφτασα αυτές ακόμη δεν είχαν ντυθεί και έφτιαχναν τα μαλλιά και το μακιγιάζ τους, οπότε κατέληξα εγώ-και η κομπανία δύο ατόμων-να κόβω βόλτες μέσα στον χώρο, εξερευνόντας λίγο, πράγμα που σύντομα βαρέθηκα.

Και έτσι παρέμεινα καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς: βαρεμένη. Κρίμα, γιατί κάπως ανυπομονούσα γι' αυτό το γεγονός, θαρρείς είχαν φύγει με ένα χτύπημα των δαχτύλων μου τα ψυχολογικά μου, και ξάφνου απόψε θα διασκέδαζα με άνεση κι ανεμελιά. 

Στην αρχή-και σχεδόν ώσπου να φύγω-μου έφταιγαν όλα. Σκεφτόμουν πως θα επιστρέψω και θα γράψω ένα πικραμένο και στριμμένο post, όπου θα γκρινιάζω για την εμπειρία μου, και, εννοείται, για όλη τη κοινωνία, τη μουσική-για τα πάντα. Μου έφταιγαν τα άτομα που ήταν εκεί, οι φιλενάδες του συντρόφου μου, μου έφταιγαν ο καπνός και η φασαρία, η ζέστη, τα σώματα των άλλων κοριτσιών που ζήλευα. 

Μα, όταν ήρθε η στιγμή να φύγω με ένα μέλος της κομπανίας, ενώ το άλλο μέλος-το σύντροφό μου-με χαιρετούσε μένοντας πίσω, κάτι άλλαξε μέσα μου. Συνειδητοποίησα, πως δεν φταίει τίποτα πέρα από εμένα και τη κατάστασή μου, που δεν μου επιτρέπει να διασκεδάζω, ειδικά σε τέτοιες συνθήκες. Μα χαιρόμουν για το σύντροφό μου που θα καθόταν με τις φιλενάδες του, και με συγκίνησε η καλοσύνη τους μαζί μου. Στην επιστροφή έβαλα μουσική στο αμάξι με τη φίλη μου να οδηγά, και ήταν το καλύτερο κομμάτι της βραδιάς, επειδή ήταν μια απλή στιγμή που με ζέστανε , και που, ναι, διασκέδασα, αμυδρά.  

Τώρα είμαι ψύχραιμη, ανακουφισμένη. Σε κάποια φάση σκέφτηκα πόσο ανυπομονούσα να κλάψω στο σπίτι με την ησυχία μου, αλλά να που είμαι εδώ και έχω ξεπεράσει αυτή την ανάγκη, γιατί έχω αποδεχτεί τη κατάστασή μου γι' αυτό που είναι. Και ναι, έχω κάνει κάποια απαραίτητα βήματα, και θα αποπειραθώ να τη βελτιώσω, μα, έχει σημασία η αποδοχή, και η εξάλειψη του βάρους από πάνω μου. 

Καληνυχτώ πίνοντας το αχνιστό πράσινο τσάι μου, μάλλον θα ξεκινήσω  ένα νέο βιβλίο, μιας που τελείωσα το "Τι είναι τέχνη".

Φιλάκια

η μέρα μου

 "Πριν από λίγες μέρες επέστρεφα στο σπίτι από έναν περίπατο και, όπως συμβαίνει μερικές φορές, με είχε πιάσει μελαγχολία" -L. Tolstoy "Τι είναι τέχνη",

Γράφω τούτη την ανάρτηση έχοντας επιστρέψει από μια βραδινή εξόρμηση στο τοπικό πάρκο για ψυχαγωγική ανάγνωση του παραπάνω βιβλίου (το ανέφερα και σε προηγούμενο post, ακόμη να το τελειώσω). Η βολτίτσα μου ήταν αρκετά δυσάρεστη μιας που ήταν μαζί μου στη πλατεία τρεις διαφορετικές οικογένειες με τα παιδάκια τους, που φώναζαν-μικροί και μεγάλοι-και έπαιζαν μπάλα. Κάπως κατάφερα με τα χίλια ζόρια να τελειώσω τρία κεφάλαια, με τα μπαμ-μπαμ των μπαλιών, και τις στριγγλιές των παιδιών να εξουσιάζουν το ηχοτοπίο, τόσο που ακόμη δεν μπορώ να δραπετεύσω από τον ήχο της ασταμάτητης, συρτής στριγγλιάς ενός συγκεκριμένου παιδιού. 

Βλέπετε, το πλάνο ήταν να κάτσω με τη μπυρίτσα μου κάτω από τα ελάχιστα κίτρινα φαναράκια που απέμειναν σε αυτή την πόλη και να ολοκληρώσω τον στόχο ανάγνωσης που έθεσα στην εαυτή μου για σήμερα-γιατί, αυτό είναι διασκέδαση. Μα αυτές οι ασταμάτητες εντάσεις στο πάρκο με έφεραν κυριολεκτικά σε δάκρυα. Παίζει ρόλο και μια κουβέντα που έκανα με τη μαμά μου νωρίτερα σήμερα, μα αυτό είναι ένα θέμα για άλλη μέρα. Υπήρξε μια στιγμή που είχα ακουμπήσει τα πόδια μου, χωρίς παπούτσια, στο παγκάκι, φορώντας τη κουκούλα μου, με τη μπύρα μου μόλις ανοιγμένη. Είχε νυχτώσει μα δεν είχαν ανάψει ακόμη τα φώτα στη πλατεία, οπότε δεν μπορούσα να συνεχίσω την ανάγνωση. Παρατηρούσα τις οικογένειες, τα παιδιά που έπαιζαν, και τα μάτια μου γέμισαν με δάκρυα. Πιστεύω πως δεν με είδαν. 

Νωρίτερα σήμερα, όπως και τη Τετάρτη, πήγα σε ένα μικρό μαγαζάκι που σερβίρει παραδοσιακή ρωσική και γεωργιανή κουζίνα. Το φαγητό εκεί είναι τόσο, μα τόσο ζεστό. Με ζέστανε ολόκληρη, από τα μάγουλα μέχρι τη κοιλιά, μέχρι τη κούφια μου ψυχούλα. Τίποτα δεν με κάνει να νιώθω πιο άνετα από άδεια μαγαζάκια με τη μουσική σε χαμηλή ένταση, για να συζητάω με άνεση με το σύντροφό μου. 

Ελπίζω να το κάνω το νέο μου στέκι. 

ένα σκουπίδι περιφέρεται στους δρόμους της άδειας πόλης

Η απογοήτευση που νιώθει κανείς όταν επί μήνες ανυπομονεί για τις διακοπές του, μόνο και μόνο για να μη χαλαρώσει καθόλου, είναι αβάσταχτη μεν, αναμενόμενη δε. 

Πέρασα της διακοπές του Πάσχα σχεδόν ολομόναχη, και όσα διασκεδαστικά πλάνα τόλμησα να κάνω πριν έρθουν, δεν πραγματοποιήθηκαν. Κάθε μεσημέρι έκανα την ίδια βόλτα στη πλατεία της γειτονιάς, όπου καθόμουν και διάβαζα βιβλία, παλεύοντας ταυτόχρονα με τις μύγες, και βάζοντας τα δυνατά μου να μείνω συγκεντρωμένη στο διάβασμα αγνοώντας τις συζητήσεις και τους μπάφους των ανθρώπων τριγύρω. 

Αν και το πρόγραμμά μου ήταν συγκεκριμένο, κάθε φορά κάτι άλλο. Κάποιες φορές ένιωθα μόνη, ρουφώντας τον φρέντο-εσπρέσσο-σκέτο μου αναστενάζοντας ανάμεσα στις δεκοχτούρες, άλλες και γαμώ-άλλωστε, τι πιο κουλ από το να διαβάζει κανένα λογοτεχνία σε μια πλατεία;-άλλες, κοιτούσα γύρω μου αποσυντονισμένη, και αναρωτιόμουν πώς μπορεί να φαίνεται σε κάποιον κρυφό παρατηρητή, θαυμαστή ίσως, που κάθομαι εδώ καθημερινά με τις ώρες, ώσπου να περάσει μια ντουζίνα παρεών, περαστικών, και σκυλιών με όποιο τα φροντίζει. Με την απορία θα μείνω. 

Τελείωσα τρία βιβλία, εκ' των οποίων το ένα είχα ξεκινήσει τον Ιανουάριο. Πρόκειται για τους Δαιμονισμένους του Φ. Ντοστογιέφσκη, και είναι σίγουρα το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει. Το επόμενο, ήταν ο Σωσίας, επίσης Ντοστογιέφσκυ. Αποφάσισα να το διαβάσω πριν καιρό, όταν στο τέλος μιας από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει-και πλέον μιας από τις αγαπημένες μου-είδα ότι βασίστηκε στο βιβλίο αυτό. Η ταινία λέγεται The Double. Τελείωσα επίσης ένα ημί-βιβλίο: Το πρωτότυπο της Λώρας, του Βλ. Ναμπόκοφ. Γιατί ημί-βιβλίο; Επειδή είναι το πρόχειρό, μη-τελειωμένο χειρόγραφο του έργου που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ο συγγραφέας πριν πεθάνει, και που ο γιος του αποφάσισε να εκδώσει, παρά την ευχή του πατέρα του να μην το κάνει εφόσον δεν είναι τελειοποιημένο. Βρέθηκε στα χέρια μου καθώς το διάλεξα σε ένα μπαζάρ βιβλίου όταν αναγνώρισα το όνομα του συγγραφέα, και είδα πως έκανε μόνο τρία ευρώ. Τέλος, ξεκίνησα να διαβάζω το Τι είναι τέχνη; του Λ. Τολστόι. Λογοτεχνία δεν το λες, μα, με παρηγορεί κάπως. Το να διαβάζω τον μονόλογο κάποιου με τις αποψάρες του, με κάνει να νιώθω σαν να αράζω σιωπηλή με κάποιον πολυλογά φίλο μου.  

express makeover

Γνωρίζετε το "express manicure", ε λοιπόν, ώρα να μάθετε και το "express makeover"!

Πρόσφατα, ήμουν καλεσμένη σε μια έξοδο σε γνωστό κρασάδικο της πόλης, για τα γενέθλια ενός φιλικού προσώπου. Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να βγω πριν από αυτό, ειδικά έχοντας προ-κανονίσει κάτι. Κάποια λένε πως όταν ένα άτομο είναι τόσο αποπνικτικά απασχολημένο με υποχρεώσεις-όπως πλέον τα περισσότερα άτομα με το που πατάνε τα 18-ο συντονισμός των συμμετεχόντων και η οργάνωση των κοινωνικών συναντήσεων μέρες ή και βδομάδες πριν την ίδια τη συνάντηση, είναι ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς πως η συνάντηση, όντως θα πραγματοποιηθεί. Άλλα άτομα, λένε πως ο προ-σχεδιασμός δεν λειτουργεί καθώς απρόβλεπτα συμβάντα είναι πολύ συχνά με αποτέλεσμα τα προγράμματά μας να μεταποιούνται μονίμως, άρα, η λύση είναι, να κανονίζουμε αυθόρμητα, γιατί η αν η συνάντηση γίνει, θα γίνει άμεσα. Εγώ πιστεύω, πως τίποτα από τα παραπάνω δεν παίζει ρόλο, αν τα άτομα με τα οποία κανονίζεις επιθυμούν πραγματικά να περάσουν χρόνο μαζί σου. 

Βρέθηκα λοιπόν θαυματουργώς καλεσμένη στη παραπάνω συνάντηση. Μάλιστα έλαβα την πρόσκλησή μου μια ολόκληρη εβδομάδα πριν το γεγονός. Όπως είναι φανερό, η απουσία μου θα ήταν μια προκλητική, αδικαιολόγητη αγένεια.

Φαίνομαι γκρινιάρα ε; Είμαι είναι η αλήθεια. Ενώ δεν με χαλάει καθόλου το κερασμένο αλκοόλ, τα μεζεδάκια, και η τούρτα, ούτε και ο χαζο-χαβαλές που γίνεται σε συγκεντρώσεις που ξεπερνάνε τα 4-5 άτομα, τις μέρες πριν την έξοδο, ας πούμε απλώς πως η κούραση απ' όλη τη χρονιά ήταν φανερή στην εμφάνισή μου. 

Μετά από πολλές μέρες ξηρού σαμπουάν και ημι-διατροφής αποτελούμενης από take-out ή instant noodles, έπρεπε κάπως να βγω έξω, κάπου που δεν είναι μάθημα. Εδώ έρχεται το express makeover: Αυτό που κάνεις για να περιποιηθείς την εξωτερική σου εμφάνιση επιφανειακά, και τη ψυχική σου υγεία ακόμη επιφανειακότερα! (φωτογραφίες στο τέλος του post)

°❀⋆.ೃ࿔*:･

express makeover 101:

(1) Πίνουμε όσο νερό δεν σκεφτήκαμε καν να πιούμε τις περασμένες μέρες (δεν θα αλλάξει κάτι, αλλά ευκαιρία).

(2) Κάνουμε ένα μπάνιο (επιτέλους!!!) - προαιρετικά βγάζουμε τα φρύδια μας.

(3) Πλένουμε τα μούτρα μας.

(4) Μετά το skincare (ενυδατική προσώπου), βάζουμε μάσκες κάτω από τα μάτια μας (δεν θα κάνουν καμιά διαφορά). pro tip: βάλε αϊλάινερ για να κοιτάει όποιο σου μιλάει αυτό παρά τους μαύρους κύκλους σου, που έχουν φτάσει ως τα ρουθούνια. 

(5) Τέλος, στεγνώνουμε τα μαλλιά, βαφόμαστε αν θέλουμε, και διαλέγουμε κάτι καθαρό να φορέσουμε. 

Συγχαρητήρια! Ολοκληρώθηκε το express makeover! Ώρα να πάρουμε μια μεγάλη ανάσα, αρκετά μεγάλη για να ζαλιστούμε, και να ξεκινήσουμε για τη συνάντηση. 

φωτογραφικές αποτυχίες και το άγχος μου

Πρόσφατα, πήρα πίσω τις φωτογραφίες από ένα film που χρησιμοποίησα, το οποίο τυχαίνει να είναι και το δεύτερο που τελειώνω, στη ζωή μου. 

Μιας που μετά από πολύ άγχος οι πρώτες μου φωτογραφίες ήταν αρκετά επιτυχημένες, περίμενα κάτι ακόμη καλύτερο αυτή τη φορά, ή έστω στο ίδιο επίπεδο, σίγουρα όχι πολύ χειρότερες (spoiler: ήταν πολύ, πολύ χειρότερες).

Οι φωτογραφίες μου όχι μόνο καταστράφηκαν λόγω σημαδιών και θαμπών λάμψεων στα αρνητικά (πράγμα που έμαθα πως μάλλον οφείλεται στη κακή ποιότητα της εμφάνισης), αλλά, και εμού: Έβγαλα κακές φωτογραφίες! 

Το δίδαγμα: Μόνο και μόνο επειδή κάτι είναι όμορφο να το βλέπουμε, και να το βιώνουμε αυτοπροσώπως, δεν πάει να πει πως θα φτιάξει μια όμορφη φωτογραφία. 

Επιπλέον διδάγματα: (α) Η ταχύτητα συγχρονισμού του flash με τη κουρτίνα είναι 30-Χ. (β) Παρόλο που το να κουβαλάμε τη κάμερα είναι μια διαδικασία, η ταλαιπωρία δεν αποτελεί λόγο να βγάζουμε πολλές φωτογραφίες σε μία μόνο συνθήκη. (γ) Αν είσαι μια μάζα καταπίεσης και άγχους, αρχικά έχουμε πολλά κοινά, πέρα απ' αυτό όμως, το καλύτερο θα ήταν να φωτογραφίζεις χωρίς κοινωνικές ή χρονικές πιέσεις, και πολύ σύντομα να καταγράφεις τις ρυθμίσεις που χρησιμοποίησες ώστε να ξες τι λειτούργησε και τι όχι όταν πάρεις πίσω τις εμφανίσεις.