αποτυχημένο πάρτυ;

Γράφω έχοντας μόλις επιστρέψει σπίτι από ένα πάρτυ. Η ώρα είναι μία και επτά τα ξημερώματα. Θα αναρωτηθεί κανείς που έχει υπάρξει στην ηλικία μου (21), "μα καλά, τόσο νωρίς έφυγες από 'κει;", και σε αυτό απαντώ: Μία έφτασα στο σπίτι, από το πάρτυ έφυγα στις δώδεκα ακριβώς, και έφτασα στις εννιά, πριν καν καλά-καλά ξεκινήσει. 

Υποτίθεται πήγα νωρίς, γιατί θα φωτογράφιζα τις εορτάζουσες με τις τελευταίες λήψεις που έμειναν στο ρολό μου, μα όταν έφτασα αυτές ακόμη δεν είχαν ντυθεί και έφτιαχναν τα μαλλιά και το μακιγιάζ τους, οπότε κατέληξα εγώ-και η κομπανία δύο ατόμων-να κόβω βόλτες μέσα στον χώρο, εξερευνόντας λίγο, πράγμα που σύντομα βαρέθηκα.

Και έτσι παρέμεινα καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς: βαρεμένη. Κρίμα, γιατί κάπως ανυπομονούσα γι' αυτό το γεγονός, θαρρείς είχαν φύγει με ένα χτύπημα των δαχτύλων μου τα ψυχολογικά μου, και ξάφνου απόψε θα διασκέδαζα με άνεση κι ανεμελιά. 

Στην αρχή-και σχεδόν ώσπου να φύγω-μου έφταιγαν όλα. Σκεφτόμουν πως θα επιστρέψω και θα γράψω ένα πικραμένο και στριμμένο post, όπου θα γκρινιάζω για την εμπειρία μου, και, εννοείται, για όλη τη κοινωνία, τη μουσική-για τα πάντα. Μου έφταιγαν τα άτομα που ήταν εκεί, οι φιλενάδες του συντρόφου μου, μου έφταιγαν ο καπνός και η φασαρία, η ζέστη, τα σώματα των άλλων κοριτσιών που ζήλευα. 

Μα, όταν ήρθε η στιγμή να φύγω με ένα μέλος της κομπανίας, ενώ το άλλο μέλος-το σύντροφό μου-με χαιρετούσε μένοντας πίσω, κάτι άλλαξε μέσα μου. Συνειδητοποίησα, πως δεν φταίει τίποτα πέρα από εμένα και τη κατάστασή μου, που δεν μου επιτρέπει να διασκεδάζω, ειδικά σε τέτοιες συνθήκες. Μα χαιρόμουν για το σύντροφό μου που θα καθόταν με τις φιλενάδες του, και με συγκίνησε η καλοσύνη τους μαζί μου. Στην επιστροφή έβαλα μουσική στο αμάξι με τη φίλη μου να οδηγά, και ήταν το καλύτερο κομμάτι της βραδιάς, επειδή ήταν μια απλή στιγμή που με ζέστανε , και που, ναι, διασκέδασα, αμυδρά.  

Τώρα είμαι ψύχραιμη, ανακουφισμένη. Σε κάποια φάση σκέφτηκα πόσο ανυπομονούσα να κλάψω στο σπίτι με την ησυχία μου, αλλά να που είμαι εδώ και έχω ξεπεράσει αυτή την ανάγκη, γιατί έχω αποδεχτεί τη κατάστασή μου γι' αυτό που είναι. Και ναι, έχω κάνει κάποια απαραίτητα βήματα, και θα αποπειραθώ να τη βελτιώσω, μα, έχει σημασία η αποδοχή, και η εξάλειψη του βάρους από πάνω μου. 

Καληνυχτώ πίνοντας το αχνιστό πράσινο τσάι μου, μάλλον θα ξεκινήσω  ένα νέο βιβλίο, μιας που τελείωσα το "Τι είναι τέχνη".

Φιλάκια