"Πριν από λίγες μέρες επέστρεφα στο σπίτι από έναν περίπατο και, όπως συμβαίνει μερικές φορές, με είχε πιάσει μελαγχολία" -L. Tolstoy "Τι είναι τέχνη",
Γράφω τούτη την ανάρτηση έχοντας επιστρέψει από μια βραδινή εξόρμηση στο τοπικό πάρκο για ψυχαγωγική ανάγνωση του παραπάνω βιβλίου (το ανέφερα και σε προηγούμενο post, ακόμη να το τελειώσω). Η βολτίτσα μου ήταν αρκετά δυσάρεστη μιας που ήταν μαζί μου στη πλατεία τρεις διαφορετικές οικογένειες με τα παιδάκια τους, που φώναζαν-μικροί και μεγάλοι-και έπαιζαν μπάλα. Κάπως κατάφερα με τα χίλια ζόρια να τελειώσω τρία κεφάλαια, με τα μπαμ-μπαμ των μπαλιών, και τις στριγγλιές των παιδιών να εξουσιάζουν το ηχοτοπίο, τόσο που ακόμη δεν μπορώ να δραπετεύσω από τον ήχο της ασταμάτητης, συρτής στριγγλιάς ενός συγκεκριμένου παιδιού.
Βλέπετε, το πλάνο ήταν να κάτσω με τη μπυρίτσα μου κάτω από τα ελάχιστα κίτρινα φαναράκια που απέμειναν σε αυτή την πόλη και να ολοκληρώσω τον στόχο ανάγνωσης που έθεσα στην εαυτή μου για σήμερα-γιατί, αυτό είναι διασκέδαση. Μα αυτές οι ασταμάτητες εντάσεις στο πάρκο με έφεραν κυριολεκτικά σε δάκρυα. Παίζει ρόλο και μια κουβέντα που έκανα με τη μαμά μου νωρίτερα σήμερα, μα αυτό είναι ένα θέμα για άλλη μέρα. Υπήρξε μια στιγμή που είχα ακουμπήσει τα πόδια μου, χωρίς παπούτσια, στο παγκάκι, φορώντας τη κουκούλα μου, με τη μπύρα μου μόλις ανοιγμένη. Είχε νυχτώσει μα δεν είχαν ανάψει ακόμη τα φώτα στη πλατεία, οπότε δεν μπορούσα να συνεχίσω την ανάγνωση. Παρατηρούσα τις οικογένειες, τα παιδιά που έπαιζαν, και τα μάτια μου γέμισαν με δάκρυα. Πιστεύω πως δεν με είδαν.
Νωρίτερα σήμερα, όπως και τη Τετάρτη, πήγα σε ένα μικρό μαγαζάκι που σερβίρει παραδοσιακή ρωσική και γεωργιανή κουζίνα. Το φαγητό εκεί είναι τόσο, μα τόσο ζεστό. Με ζέστανε ολόκληρη, από τα μάγουλα μέχρι τη κοιλιά, μέχρι τη κούφια μου ψυχούλα. Τίποτα δεν με κάνει να νιώθω πιο άνετα από άδεια μαγαζάκια με τη μουσική σε χαμηλή ένταση, για να συζητάω με άνεση με το σύντροφό μου.
Ελπίζω να το κάνω το νέο μου στέκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου