ένα σκουπίδι περιφέρεται στους δρόμους της άδειας πόλης

Η απογοήτευση που νιώθει κανείς όταν επί μήνες ανυπομονεί για τις διακοπές του, μόνο και μόνο για να μη χαλαρώσει καθόλου, είναι αβάσταχτη μεν, αναμενόμενη δε. 

Πέρασα της διακοπές του Πάσχα σχεδόν ολομόναχη, και όσα διασκεδαστικά πλάνα τόλμησα να κάνω πριν έρθουν, δεν πραγματοποιήθηκαν. Κάθε μεσημέρι έκανα την ίδια βόλτα στη πλατεία της γειτονιάς, όπου καθόμουν και διάβαζα βιβλία, παλεύοντας ταυτόχρονα με τις μύγες, και βάζοντας τα δυνατά μου να μείνω συγκεντρωμένη στο διάβασμα αγνοώντας τις συζητήσεις και τους μπάφους των ανθρώπων τριγύρω. 

Αν και το πρόγραμμά μου ήταν συγκεκριμένο, κάθε φορά κάτι άλλο. Κάποιες φορές ένιωθα μόνη, ρουφώντας τον φρέντο-εσπρέσσο-σκέτο μου αναστενάζοντας ανάμεσα στις δεκοχτούρες, άλλες και γαμώ-άλλωστε, τι πιο κουλ από το να διαβάζει κανένα λογοτεχνία σε μια πλατεία;-άλλες, κοιτούσα γύρω μου αποσυντονισμένη, και αναρωτιόμουν πώς μπορεί να φαίνεται σε κάποιον κρυφό παρατηρητή, θαυμαστή ίσως, που κάθομαι εδώ καθημερινά με τις ώρες, ώσπου να περάσει μια ντουζίνα παρεών, περαστικών, και σκυλιών με όποιο τα φροντίζει. Με την απορία θα μείνω. 

Τελείωσα τρία βιβλία, εκ' των οποίων το ένα είχα ξεκινήσει τον Ιανουάριο. Πρόκειται για τους Δαιμονισμένους του Φ. Ντοστογιέφσκη, και είναι σίγουρα το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει. Το επόμενο, ήταν ο Σωσίας, επίσης Ντοστογιέφσκυ. Αποφάσισα να το διαβάσω πριν καιρό, όταν στο τέλος μιας από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει-και πλέον μιας από τις αγαπημένες μου-είδα ότι βασίστηκε στο βιβλίο αυτό. Η ταινία λέγεται The Double. Τελείωσα επίσης ένα ημί-βιβλίο: Το πρωτότυπο της Λώρας, του Βλ. Ναμπόκοφ. Γιατί ημί-βιβλίο; Επειδή είναι το πρόχειρό, μη-τελειωμένο χειρόγραφο του έργου που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ο συγγραφέας πριν πεθάνει, και που ο γιος του αποφάσισε να εκδώσει, παρά την ευχή του πατέρα του να μην το κάνει εφόσον δεν είναι τελειοποιημένο. Βρέθηκε στα χέρια μου καθώς το διάλεξα σε ένα μπαζάρ βιβλίου όταν αναγνώρισα το όνομα του συγγραφέα, και είδα πως έκανε μόνο τρία ευρώ. Τέλος, ξεκίνησα να διαβάζω το Τι είναι τέχνη; του Λ. Τολστόι. Λογοτεχνία δεν το λες, μα, με παρηγορεί κάπως. Το να διαβάζω τον μονόλογο κάποιου με τις αποψάρες του, με κάνει να νιώθω σαν να αράζω σιωπηλή με κάποιον πολυλογά φίλο μου.