η σχέση μου με τα social media

και γιατί ξεκίνησα αυτό το blog. 

Ανήκω στη γενιά που εκτέθηκε στα social media με το που πάτησε στην προεφηβεία. Τότε όχι μόνο εμείς ως παιδιά, αλλά γενικότερα ο κόσμος, νιώθω ότι τα αντιμετωπίζαμε περισσότερο ως online game παρά ως την επιχείρηση που είναι σήμερα. Επιχείρηση όχι μόνο για τα άτομα που τα τρέχουν, ή για αυτά που εργάζονται μέσω αυτών αλλά και για το μέσο χρήστο καθώς αυτό που παρατηρώ σε εμένα αλλά και στα άτομα γύρω μου είναι πως τα social είναι η βιτρίνα του μαγαζιού μας και εμείς είμαστε το προϊόν. Το καθένα πουλάει την προτιμότερη εκδοχή του εαυτού του. 

Έκανα μόλις μια παύση να πατήσω refresh στην καρτέλα με το instagram για να δω αν ανέβηκαν τα likes στην πιο πρόσφατη ανάρτησή μου (θα βρείτε μία από τις φωτογραφίες στο τέλος αυτού του κειμένου). Ο λόγος που πρέπει να χτυπήσω το refresh είναι πως έχω διαγράψει κάθε εφαρμογή από το κινητό μου με εξαίρεση αυτές που είναι αποκλειστικά για συνομιλίες και όποτε θέλω να μοιραστώ κάτι πρέπει να το κάνω μέσω υπολογιστή. 

Πάμε λοιπόν στο γιατί διέγραψα τις εφαρμογές. Απλό: Αυτά που έβλεπα μου προκαλούσαν ζήλια και δυσφορία. Ακόμη και τώρα που μπήκα ίσα-ίσα για να ανεβάσω τις φωτογραφιούλες μου, κάτι πήρα με την άκρη του ματιού μου που έκανε το στομάχι μου να γυρίσει ανάποδα. Αυτά τα νιώθω συνήθως βλέποντας παρέες που καλοπερνάνε ή-ακόμη χειρότερα-μια έξοδο των φίλων μου στην οποία δεν ήμουν καλεσμένη, ή τέλος, αν ανέβηκαν φωτογραφίες από έξοδο στην οποία παρευρέθηκα, μα λείπω από τις φωτογραφίες. Κάποιες φορές το παθαίνω και όταν συναντώ κάποιο outfit-checking που στην πραγματικότητα είναι body-checking video. 

Κάπως έτσι πριν ενάμιση χρόνο τα διέγραψα όλα και ειλικρινά ησύχασε το κεφάλι μου. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι εγώ στους στενούς του instagram ανέβαζα καθημερινά εξωτερικεύοντας κάθε μικρή μου σκέψη, για εκτόνωση της υπερανάλυσης που συμβαίνει στο κεφάλι μου, κι αυτό το έχασα διαγράφοντας την εφαρμογή. Οπότε, μια φθινοπωρινή μέρα που χάζευα τα παλιά video της Bethany Mota στο youtube, βίωσα μια νοσταλγία για την εποχή του internet που τα blogs ήταν κοινή πρακτική και όλες οι ιντερνετικές περσόνες (και μη) είχαν το δικό τους. Τότε που χρησιμοποιούσα ακόμη το WeHeartIt και το Webcam Toy (περιττό να πω πως έκανα μια βουτιά και σε αυτές τις σελίδες). Και μιας και που για καιρό ήθελα μια πλατφόρμα να ανεβάζω τις ερασιτεχνικές φωτογραφίες μου-που όμως να μην είναι τόσο χίμα όσο μια ανάρτηση στο facebook στην οποία έχουν πρόσβαση οι περίεργοι μεσήλικες φίλοι του πατέρα μου-κατέληξα εδώ, σε αυτόν τον απλό και όμορφα διαμορφωμένο χώρο, να γράφω τα κειμενάκια μου εντελώς επηρεασμένη από την σχολή της Carrie Bradshaw.  

Μερικές τελικές σκέψεις που θεωρώ χρήσιμες: Πάντα να θυμόμαστε πως ό, τι βλέπουμε στα social media είναι, αναγκαστικά, ψεύτικο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όχι επειδή πριν ανεβάσουμε σχεδιάζουμε δόλια πως θα ξεγελάσουμε τον περίγυρό μας, μα επειδή αυτή είναι η φύση της φωτογραφίας, καθώς αποτυπώνει την πραγματικότητα, την αλλοιώνει. Όταν κοιτάμε μια φωτογραφία, δεν αντικρίζουμε αυτό που θα βλέπαμε στην πραγματική ζωή. Αυτή η αλλοίωση ενισχύεται από το γεγονός πως διαλέγουμε ποιες φωτογραφίες θα μοιραστούμε, κοινώς, ποιες αποτυπώσεις ποιων στιγμών μας θέλουμε να εκθέσουμε ως αντιπροσωπευτικές των ζωών μας. Και εγώ δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω! Ας αναγνωρίσουμε ότι και αυτό το blog είναι ένας χώρος σχεδιασμένος, όπου επιλέγω και ποιες φωτογραφίες θα μοιραστώ αλλά και ποιες σκέψεις μου θα εξωτερικεύσω. Αυτό καθαυτό δεν αποτελεί έγκλημα, προφανώς. Το κακό αρχίζει όταν δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από την πλαστότητα. 

Να προσέχετε τα εαυτά σας.