karaoke night

 Χθες το βράδυ, μερικά φιλαράκια μαζεύτηκαν στο σπίτι μου για να υποδεχθούμε τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού τραγουδώντας και πίνοντας σπιτικά μοχίτο-αν και, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πριν βρεθούμε πως το ραντεβού μας ήταν στην πρώτη του μήνα. 

Όπως συνηθίζω, μέσα στη βδομάδα μου πέρασε αρκετές φορές από το μυαλό να ακυρώσω τη συνάντηση επειδή δεν είμαι και πολύ στα καλά μου. Και ισχύει πως δεν είμαι και πολύ στα καλά μου, ή και λίγο στα καλά μου, μα, αμφιβάλλω για το αν θα βοηθούσε να στερηθώ κι άλλο από κοινωνικοποίηση. Οπότε, έκανα υπομονή και έλεγα στην αρνητική φωνή στο κεφάλι μου να πάψει κάθε φορά που με αγκάλιαζε στοργικά και μου ψιθύριζε να ακυρώσω. 

Κάπως έτσι κατάφερα να συνειδητοποιήσω πως φοβάμαι τη μάζωξη, επειδή άθελά μου πιστεύω πως αν δεν είναι η καλύτερη βραδιά της ζωής όλων των παρευρισκόμενων, θα είναι, αναγκαστικά, μια σκέτη αποτυχία, σαν εμένα την ίδια. Και τώρα θα πω κάτι εντελώς προφανές, μα, όχι! Μπορεί να είναι απλώς μια χαλαρή βραδιά που θα μιλήσουμε λιγάκι και θα το διαλύσουμε νωρίς. Σημαίνει αυτό πως τα καλεσμένα πέρασαν άσχημα και πως η συνάντηση ήταν χάσιμο χρόνου; Προφανώς και όχι!

Οπότε δεν ακύρωσα. Το αναπάντεχο αποτέλεσμα; Πέρασα πολύ, πολύ όμορφα. Δεν πήγε τίποτα στραβά! Και δεν το λήξαμε καν νωρίς. Ήταν πραγματικά μια βραδιά που όλα συμμετείχαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε και γελάσαμε. Να μη μιλήσω για το πόσο με χαροποιεί που τα μοχίτο μου αποδείχθηκαν μεγάλη επιτυχία. Μια φίλη είπε ότι συνήθως δεν της αρέσουν, αλλά το δικό μου της άρεσε πολύ! 

Γράφοντας τα όλα αυτά νιώθω ψύχραιμη, προσωρινά ολοκληρωμένη, και όχι ανήσυχη, κούφια και κατσούφα. Είχα καιρό να ξεφύγω από αυτή τη κατάσταση, και θα ήθελα να ευχαριστήσω τα φιλαράκια μου γι' αυτό. 

Τελικά δεν είμαι και τόσο μόνη, όλη την ώρα.