πλήττω

[η μέρα μου 2]

Βοήθεια. 

Χθες το βράδυ, έβαλα τη μάσκα ύπνου μου σε χρώμα χλωμό λαχανί, και γύρω στις έντεκα κοιμόμουν σίγουρα. 

Ξύπνησα, από μόνη μου, στις επτά και σαράντα έξι. Έφτιαξα πρωινό και έναν φραπέ σκέτο, και έπειτα έκατσα να διαβάσω δέκα σελίδες από το σύγγραμμά μου, επειδή είναι ο καθημερινός μου στόχος. Ωραία, πετύχαμε τον στόχο. Τώρα; Τώρα πήγα στο μπαλκόνι και έκανα λίγη ηλιοθεραπεία διαβάζοντας ένα βιβλίο για τη φωτογραφία, γιατί, ανησυχώ πως θα πάω στην παραλία και πάλι θα ανακλάται το φως από το σώμα μου, λες και έχω παρέα για να πάω στη παραλία και αρνούμαι επίμονες προσφορές διότι δεν είμαι επαρκώς μαυρισμένη. 

Τέλος πάντων. 

Επιστρέφω σπίτι-ήμουν στο σπίτι του συντρόφου μου-και μελετάω πιάνο. Α, ναι! Παίζω πιάνο υποτίθεται. Νομίζω δεν το έχω ξανά-αναφέρει αυτό εδώ. 

Τέλος πάντων. 

Κάνω ένα μπάνιο, παίρνω έναν φρέντο εσπρέσσο σκέτο και πάω στο πάρκο να διαβάσω λογοτεχνία. Διαβάζω κάμποσο, και επιστρέφω στο σπίτι μου. Μελετάω κι άλλο. Πίσω στου συντρόφου μου. Επιστρέφει λίγο αργότερα από εμένα. "Έχω άγχος σήμερα", μου λέει. "Κι εγώ", του απαντώ με ειλικρίνεια. Ώρα για μια μεσημεριανή κρίση άγχους. Τι να κάνω τώρα; Πεθαίνει το λεμονοθύμαρο στο μπαλκόνι... Με αγχώνει κι αυτό, θα ξεράσω.

Τέλος πάντων.

Παίρνω ένα τσάι και επιστρέφω στο πάρκο. Άντε να διαβάσω λίγο ακόμη. Ωχ! Η <παλιά φίλη που χαθήκαμε παρά τη θέλησή μου>. "Πώς είσαι;". Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να βιάζεται περισσότερο να φύγει, αν και, ίσως να έφταιγε που τη τραβούσε το σκυλάκι της. Ίσως όμως και να βόλεψε που τη τραβούσε το σκυλάκι της. 

Τέλος πάντων. 

Επιστρέφω στου συντρόφου μου. Άντε αφού δεν έχω τι να κάνω θα διαβάσω λίγο ακόμη από το σύγγραμμα. Αχ για δες τελείωσα το κεφάλαιο! Μα μπράβο μου. Ωραία τώρα τι; Είναι έξι το απόγευμα. Κάτσε να μαγειρέψω τίποτα. Ηλίθια. Λοιπόν ναι, ωραία μαγείρεψα, τώρα είναι οκτώ παρά. Κάτσε να γράψω καμιά ανάρτηση στο blog μου. Έχει ένα μπαρ αργότερα σήμερα.

Τέλος πάντων...

έμαθα να χρησιμοποιώ φλας με επιτυχία

Με μεγάλη χαρά παρουσιάζω μερικές φωτογραφίες που προέκυψαν από το πιο πρόσφατο ρολό φιλμ μου-και δεν είναι καν μόνο αυτές ωραίες, απλώς οι αγαπημένες μου. 

Το μάθημα που έμαθα αυτή τη φορά, ήταν πάνω να ελέγχω αν το καλώδιο του φλας είναι στη θέση του, και αν το φλας είναι σίγουρα έτοιμο για χρήση, πληροφορία που μας παραχωρεί το κόκκινο φωτάκι στο πίσω μέρος του. Παρόλα αυτά, ένα ατύχημα που προέκυψε λόγω μιας "γκάφας" μου με το φλας, είχε ως αποτέλεσμα δύο από τις παρακάτω φωτογραφίες: Ίδιες, η μία με φλας, η άλλη χωρίς. Οι δύο όψεις του ίδιου φωτογραφικού νομίσματος. 

Σήμερα που πήγα στο φωτογραφείο έλεγα στον άνθρωπο που δουλεύει εκεί-είναι απίστευτα συμπαθητικός και βοηθητικός-πως η αμάθειά μου σε σχέση με τη φωτογραφία και τον εξοπλισμό με γεμίζει άγχος κάθε φορά που έχω να κάνω κάτι με τη κάμερα. Μου εξήγησε ως η φωτογραφία είναι θεραπεία ή μαγεία-δεν θυμάμαι τέλος πάντων, αλλά είπε μια πολύ όμορφη λέξη-και πως αν είναι αντί να με χαλαρώνει να μου προκαλεί άγχος, ας το αφήσω καλύτερα. Και, βλέποντας τα αποτελέσματα σήμερα, κατάλαβα ακριβώς τι εννοούσε. Δεν είχα κανένα λόγο να αγχώνομαι, και ειλικρινά, ανυπομονώ για το επόμενο film μου και το επόμενο project που θα αναλάβω-αν θεωρήσουμε τις φωτογραφίες στο χθεσινό πάρτυ project.

Έχω διάφορες ιδέες, και πολύ όρεξη. Αλλά, αυτό που δεν έχω, είναι φακοί! Ο ένας δεν εστιάζει καλά και ο άλλος αφήνει φως να μπει μέσα στη συσκευή. Αυτό, μοιάζει ως αφορμή να εξοικειωθώ με τον τηλεφακό που έβγαλα μόνο μια φορά από τη θήκη του, κι αυτό για να τον δω. 

                                       

αποτυχημένο πάρτυ;

Γράφω έχοντας μόλις επιστρέψει σπίτι από ένα πάρτυ. Η ώρα είναι μία και επτά τα ξημερώματα. Θα αναρωτηθεί κανείς που έχει υπάρξει στην ηλικία μου (21), "μα καλά, τόσο νωρίς έφυγες από 'κει;", και σε αυτό απαντώ: Μία έφτασα στο σπίτι, από το πάρτυ έφυγα στις δώδεκα ακριβώς, και έφτασα στις εννιά, πριν καν καλά-καλά ξεκινήσει. 

Υποτίθεται πήγα νωρίς, γιατί θα φωτογράφιζα τις εορτάζουσες με τις τελευταίες λήψεις που έμειναν στο ρολό μου, μα όταν έφτασα αυτές ακόμη δεν είχαν ντυθεί και έφτιαχναν τα μαλλιά και το μακιγιάζ τους, οπότε κατέληξα εγώ-και η κομπανία δύο ατόμων-να κόβω βόλτες μέσα στον χώρο, εξερευνόντας λίγο, πράγμα που σύντομα βαρέθηκα.

Και έτσι παρέμεινα καθ' όλη τη διάρκεια της βραδιάς: βαρεμένη. Κρίμα, γιατί κάπως ανυπομονούσα γι' αυτό το γεγονός, θαρρείς είχαν φύγει με ένα χτύπημα των δαχτύλων μου τα ψυχολογικά μου, και ξάφνου απόψε θα διασκέδαζα με άνεση κι ανεμελιά. 

Στην αρχή-και σχεδόν ώσπου να φύγω-μου έφταιγαν όλα. Σκεφτόμουν πως θα επιστρέψω και θα γράψω ένα πικραμένο και στριμμένο post, όπου θα γκρινιάζω για την εμπειρία μου, και, εννοείται, για όλη τη κοινωνία, τη μουσική-για τα πάντα. Μου έφταιγαν τα άτομα που ήταν εκεί, οι φιλενάδες του συντρόφου μου, μου έφταιγαν ο καπνός και η φασαρία, η ζέστη, τα σώματα των άλλων κοριτσιών που ζήλευα. 

Μα, όταν ήρθε η στιγμή να φύγω με ένα μέλος της κομπανίας, ενώ το άλλο μέλος-το σύντροφό μου-με χαιρετούσε μένοντας πίσω, κάτι άλλαξε μέσα μου. Συνειδητοποίησα, πως δεν φταίει τίποτα πέρα από εμένα και τη κατάστασή μου, που δεν μου επιτρέπει να διασκεδάζω, ειδικά σε τέτοιες συνθήκες. Μα χαιρόμουν για το σύντροφό μου που θα καθόταν με τις φιλενάδες του, και με συγκίνησε η καλοσύνη τους μαζί μου. Στην επιστροφή έβαλα μουσική στο αμάξι με τη φίλη μου να οδηγά, και ήταν το καλύτερο κομμάτι της βραδιάς, επειδή ήταν μια απλή στιγμή που με ζέστανε , και που, ναι, διασκέδασα, αμυδρά.  

Τώρα είμαι ψύχραιμη, ανακουφισμένη. Σε κάποια φάση σκέφτηκα πόσο ανυπομονούσα να κλάψω στο σπίτι με την ησυχία μου, αλλά να που είμαι εδώ και έχω ξεπεράσει αυτή την ανάγκη, γιατί έχω αποδεχτεί τη κατάστασή μου γι' αυτό που είναι. Και ναι, έχω κάνει κάποια απαραίτητα βήματα, και θα αποπειραθώ να τη βελτιώσω, μα, έχει σημασία η αποδοχή, και η εξάλειψη του βάρους από πάνω μου. 

Καληνυχτώ πίνοντας το αχνιστό πράσινο τσάι μου, μάλλον θα ξεκινήσω  ένα νέο βιβλίο, μιας που τελείωσα το "Τι είναι τέχνη".

Φιλάκια

η μέρα μου

 "Πριν από λίγες μέρες επέστρεφα στο σπίτι από έναν περίπατο και, όπως συμβαίνει μερικές φορές, με είχε πιάσει μελαγχολία" -L. Tolstoy "Τι είναι τέχνη",

Γράφω τούτη την ανάρτηση έχοντας επιστρέψει από μια βραδινή εξόρμηση στο τοπικό πάρκο για ψυχαγωγική ανάγνωση του παραπάνω βιβλίου (το ανέφερα και σε προηγούμενο post, ακόμη να το τελειώσω). Η βολτίτσα μου ήταν αρκετά δυσάρεστη μιας που ήταν μαζί μου στη πλατεία τρεις διαφορετικές οικογένειες με τα παιδάκια τους, που φώναζαν-μικροί και μεγάλοι-και έπαιζαν μπάλα. Κάπως κατάφερα με τα χίλια ζόρια να τελειώσω τρία κεφάλαια, με τα μπαμ-μπαμ των μπαλιών, και τις στριγγλιές των παιδιών να εξουσιάζουν το ηχοτοπίο, τόσο που ακόμη δεν μπορώ να δραπετεύσω από τον ήχο της ασταμάτητης, συρτής στριγγλιάς ενός συγκεκριμένου παιδιού. 

Βλέπετε, το πλάνο ήταν να κάτσω με τη μπυρίτσα μου κάτω από τα ελάχιστα κίτρινα φαναράκια που απέμειναν σε αυτή την πόλη και να ολοκληρώσω τον στόχο ανάγνωσης που έθεσα στην εαυτή μου για σήμερα-γιατί, αυτό είναι διασκέδαση. Μα αυτές οι ασταμάτητες εντάσεις στο πάρκο με έφεραν κυριολεκτικά σε δάκρυα. Παίζει ρόλο και μια κουβέντα που έκανα με τη μαμά μου νωρίτερα σήμερα, μα αυτό είναι ένα θέμα για άλλη μέρα. Υπήρξε μια στιγμή που είχα ακουμπήσει τα πόδια μου, χωρίς παπούτσια, στο παγκάκι, φορώντας τη κουκούλα μου, με τη μπύρα μου μόλις ανοιγμένη. Είχε νυχτώσει μα δεν είχαν ανάψει ακόμη τα φώτα στη πλατεία, οπότε δεν μπορούσα να συνεχίσω την ανάγνωση. Παρατηρούσα τις οικογένειες, τα παιδιά που έπαιζαν, και τα μάτια μου γέμισαν με δάκρυα. Πιστεύω πως δεν με είδαν. 

Νωρίτερα σήμερα, όπως και τη Τετάρτη, πήγα σε ένα μικρό μαγαζάκι που σερβίρει παραδοσιακή ρωσική και γεωργιανή κουζίνα. Το φαγητό εκεί είναι τόσο, μα τόσο ζεστό. Με ζέστανε ολόκληρη, από τα μάγουλα μέχρι τη κοιλιά, μέχρι τη κούφια μου ψυχούλα. Τίποτα δεν με κάνει να νιώθω πιο άνετα από άδεια μαγαζάκια με τη μουσική σε χαμηλή ένταση, για να συζητάω με άνεση με το σύντροφό μου. 

Ελπίζω να το κάνω το νέο μου στέκι. 

ένα σκουπίδι περιφέρεται στους δρόμους της άδειας πόλης

Η απογοήτευση που νιώθει κανείς όταν επί μήνες ανυπομονεί για τις διακοπές του, μόνο και μόνο για να μη χαλαρώσει καθόλου, είναι αβάσταχτη μεν, αναμενόμενη δε. 

Πέρασα της διακοπές του Πάσχα σχεδόν ολομόναχη, και όσα διασκεδαστικά πλάνα τόλμησα να κάνω πριν έρθουν, δεν πραγματοποιήθηκαν. Κάθε μεσημέρι έκανα την ίδια βόλτα στη πλατεία της γειτονιάς, όπου καθόμουν και διάβαζα βιβλία, παλεύοντας ταυτόχρονα με τις μύγες, και βάζοντας τα δυνατά μου να μείνω συγκεντρωμένη στο διάβασμα αγνοώντας τις συζητήσεις και τους μπάφους των ανθρώπων τριγύρω. 

Αν και το πρόγραμμά μου ήταν συγκεκριμένο, κάθε φορά κάτι άλλο. Κάποιες φορές ένιωθα μόνη, ρουφώντας τον φρέντο-εσπρέσσο-σκέτο μου αναστενάζοντας ανάμεσα στις δεκοχτούρες, άλλες και γαμώ-άλλωστε, τι πιο κουλ από το να διαβάζει κανένα λογοτεχνία σε μια πλατεία;-άλλες, κοιτούσα γύρω μου αποσυντονισμένη, και αναρωτιόμουν πώς μπορεί να φαίνεται σε κάποιον κρυφό παρατηρητή, θαυμαστή ίσως, που κάθομαι εδώ καθημερινά με τις ώρες, ώσπου να περάσει μια ντουζίνα παρεών, περαστικών, και σκυλιών με όποιο τα φροντίζει. Με την απορία θα μείνω. 

Τελείωσα τρία βιβλία, εκ' των οποίων το ένα είχα ξεκινήσει τον Ιανουάριο. Πρόκειται για τους Δαιμονισμένους του Φ. Ντοστογιέφσκη, και είναι σίγουρα το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει. Το επόμενο, ήταν ο Σωσίας, επίσης Ντοστογιέφσκυ. Αποφάσισα να το διαβάσω πριν καιρό, όταν στο τέλος μιας από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει-και πλέον μιας από τις αγαπημένες μου-είδα ότι βασίστηκε στο βιβλίο αυτό. Η ταινία λέγεται The Double. Τελείωσα επίσης ένα ημί-βιβλίο: Το πρωτότυπο της Λώρας, του Βλ. Ναμπόκοφ. Γιατί ημί-βιβλίο; Επειδή είναι το πρόχειρό, μη-τελειωμένο χειρόγραφο του έργου που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ο συγγραφέας πριν πεθάνει, και που ο γιος του αποφάσισε να εκδώσει, παρά την ευχή του πατέρα του να μην το κάνει εφόσον δεν είναι τελειοποιημένο. Βρέθηκε στα χέρια μου καθώς το διάλεξα σε ένα μπαζάρ βιβλίου όταν αναγνώρισα το όνομα του συγγραφέα, και είδα πως έκανε μόνο τρία ευρώ. Τέλος, ξεκίνησα να διαβάζω το Τι είναι τέχνη; του Λ. Τολστόι. Λογοτεχνία δεν το λες, μα, με παρηγορεί κάπως. Το να διαβάζω τον μονόλογο κάποιου με τις αποψάρες του, με κάνει να νιώθω σαν να αράζω σιωπηλή με κάποιον πολυλογά φίλο μου.  

express makeover

Γνωρίζετε το "express manicure", ε λοιπόν, ώρα να μάθετε και το "express makeover"!

Πρόσφατα, ήμουν καλεσμένη σε μια έξοδο σε γνωστό κρασάδικο της πόλης, για τα γενέθλια ενός φιλικού προσώπου. Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να βγω πριν από αυτό, ειδικά έχοντας προ-κανονίσει κάτι. Κάποια λένε πως όταν ένα άτομο είναι τόσο αποπνικτικά απασχολημένο με υποχρεώσεις-όπως πλέον τα περισσότερα άτομα με το που πατάνε τα 18-ο συντονισμός των συμμετεχόντων και η οργάνωση των κοινωνικών συναντήσεων μέρες ή και βδομάδες πριν την ίδια τη συνάντηση, είναι ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλίσει κανείς πως η συνάντηση, όντως θα πραγματοποιηθεί. Άλλα άτομα, λένε πως ο προ-σχεδιασμός δεν λειτουργεί καθώς απρόβλεπτα συμβάντα είναι πολύ συχνά με αποτέλεσμα τα προγράμματά μας να μεταποιούνται μονίμως, άρα, η λύση είναι, να κανονίζουμε αυθόρμητα, γιατί η αν η συνάντηση γίνει, θα γίνει άμεσα. Εγώ πιστεύω, πως τίποτα από τα παραπάνω δεν παίζει ρόλο, αν τα άτομα με τα οποία κανονίζεις επιθυμούν πραγματικά να περάσουν χρόνο μαζί σου. 

Βρέθηκα λοιπόν θαυματουργώς καλεσμένη στη παραπάνω συνάντηση. Μάλιστα έλαβα την πρόσκλησή μου μια ολόκληρη εβδομάδα πριν το γεγονός. Όπως είναι φανερό, η απουσία μου θα ήταν μια προκλητική, αδικαιολόγητη αγένεια.

Φαίνομαι γκρινιάρα ε; Είμαι είναι η αλήθεια. Ενώ δεν με χαλάει καθόλου το κερασμένο αλκοόλ, τα μεζεδάκια, και η τούρτα, ούτε και ο χαζο-χαβαλές που γίνεται σε συγκεντρώσεις που ξεπερνάνε τα 4-5 άτομα, τις μέρες πριν την έξοδο, ας πούμε απλώς πως η κούραση απ' όλη τη χρονιά ήταν φανερή στην εμφάνισή μου. 

Μετά από πολλές μέρες ξηρού σαμπουάν και ημι-διατροφής αποτελούμενης από take-out ή instant noodles, έπρεπε κάπως να βγω έξω, κάπου που δεν είναι μάθημα. Εδώ έρχεται το express makeover: Αυτό που κάνεις για να περιποιηθείς την εξωτερική σου εμφάνιση επιφανειακά, και τη ψυχική σου υγεία ακόμη επιφανειακότερα! (φωτογραφίες στο τέλος του post)

°❀⋆.ೃ࿔*:･

express makeover 101:

(1) Πίνουμε όσο νερό δεν σκεφτήκαμε καν να πιούμε τις περασμένες μέρες (δεν θα αλλάξει κάτι, αλλά ευκαιρία).

(2) Κάνουμε ένα μπάνιο (επιτέλους!!!) - προαιρετικά βγάζουμε τα φρύδια μας.

(3) Πλένουμε τα μούτρα μας.

(4) Μετά το skincare (ενυδατική προσώπου), βάζουμε μάσκες κάτω από τα μάτια μας (δεν θα κάνουν καμιά διαφορά). pro tip: βάλε αϊλάινερ για να κοιτάει όποιο σου μιλάει αυτό παρά τους μαύρους κύκλους σου, που έχουν φτάσει ως τα ρουθούνια. 

(5) Τέλος, στεγνώνουμε τα μαλλιά, βαφόμαστε αν θέλουμε, και διαλέγουμε κάτι καθαρό να φορέσουμε. 

Συγχαρητήρια! Ολοκληρώθηκε το express makeover! Ώρα να πάρουμε μια μεγάλη ανάσα, αρκετά μεγάλη για να ζαλιστούμε, και να ξεκινήσουμε για τη συνάντηση.