οι πρωτοχρονιές με τρομάζουν

 Σήμερα εκτός από τη δεύτερη μέρα του χρόνου, είναι και η μέρα που σηματοδοτεί τον ένα μήνα από τότε που υιοθέτησα τον γάτο που ονόμασα Λευτέρη. Εγώ, προσπαθώ να βρω έναν νέο ρυθμό, γιατί το mental health τρίμηνο που απολάμβανα ως τώρα, αγκαστικά και δυστυχώς, είχε μια ημερομηνία λήξης που βολεύει πολύ να συμπέσει με την έναρξη του νέου έτους 2025. 

 Οι στόχοι μου για το νέο έτος είναι δύο (αν θες, μοιράσου από κάτω τους δικούς σου. Μπορείς να το κάνεις ανώνυμα): Να πάρω δίπλωμα οδήγησης και να τρώω σπιτικό φαγητό. Παρόλο λοιπόν που έθεσα τον πήχη όσο χαμηλά μπορούσα σε μια προσπάθεια να είμαι ρεαλίστρια, αυτό το άγχος που με πιάνει πάντα σε μεταβατικές περιόδους ήρθε για ακόμη μια φορά στη καημένη ζωούλα μου. Αλλά λογικό δεν είναι; Κάνεις την τρίμηνη αραγματική σου και ξαφνικά γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις πίσω σου, και αντικρίζεις έντρομη ένα βουνό από υποχρεώσεις που μπάλωσες πρόχειρα, αλλά και με αυτοπεποίθηση, λέγοντας "θα τα τακτοποιήσω αργότερα". Για να σε δούμε τώρα, θα τα τακτοποιήσεις άραγε, ή θα τακτοποιήσουν αυτά εσένα;

Υ.Γ. Σε δυό εβδομάδες, έχω το προνόμιο να ταξιδέψω σε δυό ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αναμένετε ανάρτηση με εντυπώσεις και φωτογραφίες. 

τελευταίο film του 2024: μια φωτοβόλτα που οργάνωσε το φωτογραφείο στο οποίο εξυπηρετούμαι. Χρησιμοποιήσαμε Harman Phoenix έγχρωμο film, ISO 200.