απογεύματα στην πλατεία

Με βρήκα τις προάλλες να κάθομαι στο παγκάκι της αγαπημένης μου πλατείας, μόνη μου, μασουλώντας ένα cinnamon roll. Δίπλα μου με περίμενε το βιβλίο του Dostoevsky Ταπεινοί και Καταφρονημένοι, και τα φύλλα κάπου-κάπου έπεφταν από τα δέντρα απαλά, ενώ τα διάφορα αστικά ζωάκια απολάμβαναν το απόγευμά τους εξίσου με 'μένα. Φυσάει και κάνει δροσιά, από αυτές τις φθινοπωρινές που σε ξεγελάνε για λίγο πως πρόκειται για ψύχρα. 

Στο υπόβαθρο-και δυστυχώς πού και πού και στην επιφάνεια-ακούγονται οι φωνές των αντρών που κάθονται στο καφενείο της πλατείας και διαφωνούν συνήθως για ποδοσφαιρικά ζητήματα, απ' όσο καταλαβαίνω. Περνάνε μερικοί άνθρωποι είτε για να ξαποστάσουν, είτε για να τα πουν λιγάκι σαν παρέα, ή κάνοντας μια στάση στη καθημερινή βόλτα με το σκυλάκι τους. 

Ο κύριος που μένει απέναντι με έχει μάθει, με χαιρετάει και με ενημερώνει για τα νέα των γατών της γειτονιάς, με τις οποίες είμαι φίλη. Με προβληματίζει λίγο, δεν το κρύβω. Μια φορά μου είπε "Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν την κλοτσήσω [τη γάτα] πώς θα αντιδράσει". 

Τελειώνω το μασούλημα και ανοίγω το βιβλίο. Μακάρι να μην είχα διαβάσει τον πρόλογο της έκδοσης γιατί τώρα ξέρω πως τελειώνει. Ο συγγραφέας του θεώρησε πως επειδή πρόκειται για κλασικό έργο, πάει να πει πως η πλοκή είναι γνωστή, υποθέτω. 

Μπαίνω στον κόσμο του υπογείου, της μούχλας, του χιονόνερου, της βότκας και της κρεατόπιτας.