αποτυχημένα ξεκινήματα

Συνειδητοποιώ ότι έχω να αναρτήσω σχεδόν ένα μήνα σε αυτό το blog που τόσο αγαπώ. Πληκτρολογώ όσο η ενυδατική μάσκα προσώπου μου αναπαύεται στο δέρμα μου, και πού και πού σταματώ για να πιώ μια γουλιά ζεστού καφέ (γαλλικός, σκέτος). Ο π(ι)ανικός που προαναφέρθηκε σε παλαιότερη ανάρτηση συνεχίζεται, καθώς οι εξετάσεις μου όχι μόνο δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλά δεν έχουν καν ανακοινωθεί, και βρίσκομαι σε μια απαίσια κατάσταση αναμονής που δυστυχώς γεννά μέσα μου και ένα αίσθημα σιχαμάρας προς το όργανο, και τα κομμάτια που αναγκάζομαι να παίζω ξανά και ξανά (οι εξετάσεις ήταν να γίνουν τον Σεπτέμβρη). Και για να τα συνδέσω όλα αυτά με ένα ακόμη post μου, οι στόχοι που έθεσα κατά την επιστροφή στην πόλη, είναι, προφανώς, αρκετά δύσκολο να δουλευτούν υπό αυτές τις συνθήκες.  

Είναι λοιπόν ούτως ή άλλως δύσκολα τα ξεκινήματα, μα στην περίπτωσή μου είναι ίσως και αδύνατη αυτή η νέα αρχή, καθώς την εμποδίζουν αυτές οι αναθεματισμένες εξετάσεις πιάνου. Ας εξετάσουμε όμως λιγάκι τι κατάφερα να ξεκινήσω, και ελπίζω αυτό να λειτουργήσει ως έμπνευση και για τα δικά σου ξεκινήματα, αξιότιμο αναγνώστο. Ξεκίνησα να μαθαίνω Κινέζικα (mandarin) και Ρωσικά. Πάντα ήθελα να διευρύνω τους γλωσσικούς μου ορίζοντες καθώς η μόνη ξένη γλώσσα που γνωρίζω είναι τα Αγγλικά. Ξεκίνησα να διαβάζω το "Ταπεινοί και Καταφρονημένοι" του F. Dostoevsky. Μέχρι στιγμής είναι ωραίο, αλλά δεν θα έλεγα πως είναι από τα καλύτερά του-πρόκειται για την ταπεινή μου άποψη. Ξεκίνησα επίσης μερικά καινούργια μαθήματα στη σχολή, όπως είθισται σε κάθε νέο εξάμηνο. Και το αγαπημένο μου: Ξεκίνησα πάλι να πηγαίνω στην πλατεία για διάβασμα, πράγμα που στερήθηκα το καλοκαίρι λόγω ζέστης. 

Οπότε ίσως τελικά κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τις λανθασμένες μου εμφανίσεις σε μαθήματα που ήταν προγραμματισμένα για διαφορετική μέρα και ώρα, κατάφερα κι εγώ να ξεκινήσω κάτι, ίσως όχι ολοκληρωτικά, άλλα κάτι. Και στο κάτω-κάτω, ίσως να μην είναι και τόσο απαραίτητο να κάνουμε μια "νέα αρχή" κάθε τόσο, και να οφείλω να αποδεχθώ ότι τα πράγματα από φυσικού τους μπερδεύονται μεταξύ τους, εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο, και δημιουργούν αποχρώσεις που αρχικά δεν σκόπευα να χρησιμοποιήσω στο έργο μου.