μια βραδιά μα... τι βραδιά!

Με τίτλο παρμένο από σαχλή μετάφραση αμερικανικού blockbuster των 90s, αυτή η ανάρτηση θα εξιστορήσει τη χθεσινή βραδιά που δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί διαφορετικά, διότι πρόκειται σίγουρα για κωμωδία. 

Η εξεταστική μόλις τελείωσε, το καλοκαίρι μόλις ξεκινά-κι ας είναι ήδη Ιούλιος-και σκέφτηκα πως ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσουμε αυτά τα ευχάριστα γεγονότα θα ήταν ένα cocktail roof party. Αρχίζω λοιπόν την διοργάνωση: διακοσμήσεις, ποτά-ποιο θα φέρει τι, limes, raspberries, δυόσμος, ζάχαρη κι αλάτι. Επιτέλους η μέρα φτάνει, κι εγώ τρέμω από άγχος και ενθουσιασμό. 

Όλα ξεδιπλώνονται πολύ όμορφα, από το ηλιόλουστο απόγευμα ως το πολύχρωμο ηλιοβασίλεμα και τη νύχτα, τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν όπως θα 'πρεπε, κι εγώ καταφέρνω να ηρεμήσω λιγάκι, κι ας ακούω ένα "Λεμονιά!" κάθε φορά που κάθομαι να ξαποστάσω. 

Δύο φιλαράκια μου θέλουν να πάνε τουαλέτα, οπότε κατεβαίνω να τους ανοίξω. Το ένα ζητάει να το αφήσουμε μόνο του, κι εμείς, σαν χαζά, το κάναμε. Μετά από λίγο ανησυχούμε και κατεβαίνουμε πάλι να δούμε τι συμβαίνει: Το φιλαράκι κείτεται στον εμετό του μέσα στη ντουζιέρα-μην ανησυχείτε είχε και στον νιπτήρα-σε στάση προσευχόμενου μουσουλμάνου-παρομοίωση που κλέβω από άλλο φιλαράκι. "Κάλεσε ασθενοφόρο" λέω. "Καλά είμαι" λέει το φιλαράκι με φουσκάλες εμετού να σκάνε στα χείλη του. 

Μη τα πολυλογώ, μία ώρα αργότερα κάθομαι στο εφημερεύον νοσοκομείο με το φιλαράκι δίπλα μου, ξαπλωμένο σε φορείο με ορό. Η ώρα περνάει εύκολα, και δύο φίλοι έρχονται με το αμάξι να μας πάνε στο σπίτι μου, όπου και κοιμήθηκε το φιλαράκι. Έλα όμως που, στο σπίτι μου είχε βουλώσει το σιφώνι του μπάνιου με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η τουαλέτα με πράγματα πέρα από νερό, ενώ ό,τι ήταν στην ταράτσα είχε μαζευτεί με συνοπτικές διαδικασίες που άφηναν χώρο για επιπλέον μάζεμα και συμμάζεμα. Εκτιμώ την προσπάθεια όμως, ειλικρινά. 

Το βράδυ-πλέον ξημέρωμα-είχε αίσιο τέλος. Λύσαμε τα θέματα στο μπάνιο, καθάρισα, σκούπισα, έπλυνα πιάτα και έβαλα πλυντήριο. Εγώ, το σύντροφό μου και δύο φιλαράκια κάναμε πιτζάμα πάρτυ στο σπίτι μου. Ήταν τόσο πιτζάμα πάρτυ που κοιμήθηκα στο πάτωμα, αλλά κάπως, μου άρεσε να πω την αλήθεια. 

Το δίδαγμα; Δεν ξανακάνω πάρτυ-αν και ξέρω πως θα κάνω, επειδή σπάνια με καλούν σε πάρτυ και γι' αυτό καταλήγω να τα διοργανώνω εγώ. Αλλά υπάρχει κι άλλο δίδαγμα: Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μου που νοιάζονται για εμένα αρκετά ώστε να ξεβουλώνουν το σιφώνι μου τα ξημερώματα και να ξεστήσουν ένα πάρτυ για 'μενα. 

Αυτή η συνειδητοποίηση έκανε την βραδιά ειλικρινά αξέχαστη.