η κουζίνα στο χωριό

    Ο ήχος των ξύλων που σπάνε καθώς καίγονται στη σόμπα μπορεί να 'ναι ο αγαπημένος μου σ' όλο τον κόσμο. Σπάνια τον ακούω καθώς οι ξυλόσομπες είναι είδος υπό εξαφάνιση στην πόλη, και στο χωριό όσες φορές συνταντιέμαι με τη σόμπα της κουζίνας αδυνατώ να την ακούσω ανάμεσα στα μιλητά, τα μαχαιροπίρουνα που χτυπούνται στα πιάτα, και τη ριμάδα τη τηλεόραση. 

    Απεχθάνομαι τον ήχο της τηλέορασης. Η ελληνική οικογένεια αντιμετωπίζει την τηλεόραση σαν μέλος της, συμπεριλαμβάνοντάς την σε όλες της τις στιγμές. Είναι τοποθετημένη με τρόπο ώστε να είναι ορατή από κάθε θέση στο τραπέζι επειδή θα ΄ταν αγένεια να της γυρίσουμε την πλάτη. Όσες φορές τόλμησα να τη φιμώσω πιστεύοντας πως κανείς δεν την ακούει, σύντομα την έβρισκα πάλι να μουρμουράει θαρρείς όλοι έχουν το ένα τους αυτί και το άλλο τους μάτι αφιερωμένα σε αυτήν, και πάντα αντιλαμβάνονται την απουσία της. 

    Η τηλεόραση πλέον έχει σβήσει και κανείς δε νοιάζεται να της δώσει το λόγο. Στέκεται ακόμη όμως στη θέση της, όπως και η σόμπα και το τραπέζι, και το ηλεκτρικό μπρίκι του ελληνικού καφέ. Μα όσο κι αν φαίνονται όλα ίδια, παρόλο που η γιαγιά μου εξακολουθεί να κοιμάται στη δική της πλευρά του κρεβατιού, ο παππούς ξαπλώνει αλλού. 

   Κι εγώ που ανυπομονούσα να μείνω μόνη στην κουζίνα για ν' ακούσω την σόμπα να τσιβδίζει, συνειδητοποίησα πως δε θυμάμαι την τελευταία φορά που το έκανα αυτό. Και, πως ίσως στην πραγματικότητα αυτό που ήθελα να ξαναζήσω, είναι η σιγουριά πως στο απέναντι δωμάτιο ροχαλίζει ο παππούς.

βερολινέζικο fever dream

    Σας χαιρετίζω έχοντας επιστρέψει σχετικά πρόσφατα από το διβδόμαδο ταξίδι μου σε δύο ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: Βερολίνο και Παρίσι. Πήρα την απόφαση να μην κάνω κάποια ανάρτηση για την επίσκεψή μου στη γαλλική πρωτεύουσα καθώς α) δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μοιραστώ στο διαδίκτυο και β) ήταν μια επίσκεψη αποκλειστικά και μόνο για να δω την αδελφική μου φίλη η οποία κατάγεται από την Αυστρία, και βρέθηκε στο Παρίσι για σπουδές. 

    Ας αναπολήσουμε λοιπόν μαζί κάποιες από τις στιγμές μου στο Βερολίνο. Είναι κάπως ειρωνικό ότι και εκεί βρέθηκα για να επισκεφτώ μια παιδική-αυτή τη φορά-φίλη, όμως είχα και αρκετή περιέργεια για την ίδια τη πόλη, καθώς σε αντίθεση με το Παρίσι δεν την είχα επισκεφτεί ποτέ ξανά. Επίσης, έχω την ευτυχία να βλέπω τούτη τη φίλη κάπως πιο συχνά από αυτή που ανέφερα παραπάνω, γεγονός που άφηνε χώρο για να εξερευνήσω μεταφορικά και κυριολεκτικά πέραν της φιλίας μας.

    Αναγκάστηκα λοιπόν να μπω στη διαδικασία αυτή ένα βράδυ που η φίλη εργαζόταν ως baby-sitter και σχολούσε στις δύο τα ξημερώματα. Εγώ, παρά τις απειλές ("θα το πω στη μαμά σου!") και τις προειδοποιήσεις της μητέρας της-μας βλέπει ακόμη σαν παιδιά-που αφορούσαν την επικινδυνότητα της περιοχής που ήθελα να επισκεφτώ, βρήκα το θάρρος και πήγα μόνη μου σε ένα εναλλακτικό bar στην περιοχή Kottbusser Tor-αυτή η ονομασία θα μου μείνει αξέχαστη, ακόμα θυμάμαι την μητέρα της να φωνάζει: "Στο Kottbusser Tor; Στο Kottbusser Tor; Καλέ εκεί γίνονται όλες οι μαχαιριές!".

    Δύο u-bahn αργότερα, καταφθάνω στο μέρος. Κάποια άτομα καπνίζουν έξω, προϊδεάζοντάς με για τη μυρωδιά που θα με τυλίξει με το που ανοίξω τη βαριά πόρτα του μαγαζιού. Με την όρασή μου ελαφρώς θολωμένη, μπαίνω μέσα, και αντικρίζω ένα πανέμορφο μέρος, που σφύζει από ζωή. Αυτό είναι το Βερολίνο που αναζητούσα τόσες μέρες.  Οι τοίχοι είναι μπορντώ, ή τουλάχιστον, μοιάζουν μπορντώ γιατί και τα ελάχιστα φώτα που υπάρχουν στον χώρο είναι κόκκινα. Στα ξύλινα τραπέζια που με το ζόρι χωράνε στο δωμάτιο, κάθονται ένα σωρό παρέες, διαφόρων ηλικιών, φύλων, μεγεθών, με συνηθισμένα ή ασυνήθιστα χτενίσματα, εντυπωσιακά ρούχα που ορισμένες φορές μοιάζουν αυτοσχέδια, χαμόγελα, και πολλά να πουν. Στον πάτο του ηχητικού τοπίου κείτεται ένα χαλί πλεγμένο από hip-hop ήχους. 

    Κάθομαι στη μπάρα, μόνη μου, και παραγγέλνω ένα gin tonic που εν τέλει παραήταν ξινό. Περίμενα το γεγονός πως μιλάω Αγγλικά να προβληματίσει και να τραβήξει τη προσοχή των εργαζομένων, ή το γεγονός πως κάθομαι μόνη να ενθαρρύνει κάποια παρέα να με προσεγγίσει, αλλά είχα άδικο. Καθόμουν μόνη για πολλή ώρα. Αργότερα σηκώθηκα για να πάρουν τη θέση μου δυo άτομα που δεν έβρισκαν κάπου αλλού να κάτσουν. Και έπειτα πάλι μόνη, όρθια αυτή τη φορά, δίπλα στη κουλ παρέα που είχε καταλάβει το μπιλιάρδο από πριν καν φτάσω στο μαγαζί, και δεν φαινόταν πρόθυμη να το παραχωρήσει πουθενά. 

    Το βλέμμα μου έλκεται προς ένα άτομο που δεν φαίνεται να κάθεται σε ένα σημείο για παραπάνω από τρία λεπτά. Καθορίζεται από κάτι που εγώ πάντα ήθελα και ποτέ δεν είχα. Μου φαίνεται εντελώς "cool". Δεν έχει νόημα να περιγράψω το άτομο αυτό καθώς για το καθένα από μας το τι εστί "cool" είναι ζήτημα εντελώς προσωπικό. 

    Τα κατάφερα, έπιασα κουβέντα με μια κοπέλα. Την είδα να βιντεοσκοπεί και τη ρώτησα τι θα φτιάξει με το υλικό αυτό. Αλλά τώρα πρέπει να φύγει, να καπνίσει έξω. Σε λίγο μια διαφορετική κοπέλα κάνει την αρχή: "Περιμένεις παρέα;". Πω! Μα πόσο αξιολύπητη πρέπει να φαίνομαι στεκόμενη καμπουριάζοντας ελαφρώς και με το ξινό μου gin tonic; Μα της απάντησα θαρρείς δεν είχα τίποτα να ντραπώ. Δεν πήρε πολύ ώστε το "cool" άτομο να σταθεί ακριβώς δίπλα μας. "Αυτό το άτομο" της λέω "είναι τόσο cool". Και αυτή, κάνει κάτι επίσης "cool". Του πιάνει κουβέντα, έτσι απλά. Αγαπημένη θα σε ευχαριστώ παντοτινά γι' αυτή τη στιγμή. Συστηνόμαστε.  

    - Θα ήθελα να κάτσω να μιλήσουμε, μου λέει, αλλά θα πάω σε αυτό το club. 

    - Ούτως ή άλλως έφευγα, πάμε μαζί; Τολμώ να πω, και όντως, φύγαμε μαζί. 

    Ας μην πολυλογώ περαιτέρω. Στον δρόμο για τον σταθμό πήραμε από μια μπύρα, και εν τέλει προτίμησα να το συνοδέψω στο club από το να επιστρέψω σπίτι περιμένοντας την φίλη να γυρίσει από τη δουλειά, μόνο για να με βρει κοιμησμένη. Πήγαμε στο club. Έζησα για πρώτη φορά techno μουσική. Κόσμος που χορεύει ή που χτυπιέται-κάποιες φορές σε κλουβιά-που πίνει, που καπνίζει και που κάνει χρήση όλων των ειδών. Δυνατή, επαναλαμβανόμενη μουσική. Κάτι σαν μινιμαλισμός σε fortissimo. 

    Με κέρασε ένα σφηνάκι κι έπειτα αλλάξαμε παραστάσεις. Πήγαμε σε ένα πάρτυ, μα εκεί τη μεγαλύτερη διάρκειά του τη περάσαμε έξω στη σκαλωσιά, συζητώντας για όχι και τόσο σοβαρά ζητήματα. Αλλά για εμένα όλο αυτό ήταν σοβαρό, ήταν μια πρωτότυπη εμπειρία, που δεν θα ξεχάσω ποτέ, κι ας είναι για το άτομο αυτό η καθημερινότητά του. Όταν του είπα ότι νυστάζω, με κέρασε ένα φυτικό ποτό "σου δίνει ενέργεια". Ονομάζεται mate. Δύο ώρες αργότερα, κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα, δεν άντεξα άλλο: Ήταν η ώρα να πω αντίο. Μου πήρε ταξί, προσφέρθηκα εις διπλούν να το πληρώσω αλλά-αν και στην αρχή φαινόταν πρόθυμο-εν τέλει αγνόησε τη προσπάθειά μου να του επιστρέψω τα χρήματα. 

    Ο αποχαιρετισμός: Επιστρέφω στη πίστα χορού να πάρω το παλτό μου, και να ετοιμαστώ να βγω στο βερολινέζικο κρύο πριν την αυγή. Βγαίνω στη καταχνιά όπου δεν ακούγεται καν η μουσική που κυριεύει τον εσωτερικό χώρο. Είμαι μόνη μου, και δεν το βρίσκω. "Να είσαι ευγνώμων" σκέφτομαι, και ξάφνου, το βλέπω να βγαίνει τρέχοντας από μέσα. Αποχαιρετηθήκαμε θαρρείς είμαστε αδελφικά φιλαράκια, και μπήκα στο αμάξι. 

    Το όνειρο όμως συνεχίστηκε, αλλά αυτή τη φορά στο κεφάλι μου. Φανταζόμουν ότι έκανα ένα καινούργιο φίλο, ότι θα το γνωρίσω σε όλα μου τα φίλα όταν έρθει να με επισκεφτεί στην πόλη μου, έκανα έρευνα για τη techno σκηνή της πόλης και χάζευα μόδα για rave ακόμη και δυό βδομάδες μετά την επιστροφή μου. Ακόμη και τώρα μερικές φορές. Αλλά το "cool" άτομο, είναι τόσο cool, που δεν χρειάζεται εμένα για να συνεχίσει τη ζωή του. Είναι αρκετά "cool" ώστε να με αποχαιρετήσει λες και είμαστε κολλητά, αλλά να μην δείξει περαιτέρω ενδιαφέρον για 'μενα. Έτσι όσα ακολούθησαν εκείνη τη βραδυά, μετατράπηκαν σε μελαγχολικά, νεκρά όνειρα (Γεμάτος Αράχνες, ρε Φίλε!) για τα οποία είμαι ευγνώμων.

Τη φωτογραφία τράβηξε το άτομο, και χρειάστηκε να τη κόψω καθώς είχε λίγο από το δάχτυλό του πάνω δεξιά. Στο ταξίδι χρησιμοποίησα μια Kodak μιας χρήσης με ISO 800, πάντα με φλας. 

οι πρωτοχρονιές με τρομάζουν

 Σήμερα εκτός από τη δεύτερη μέρα του χρόνου, είναι και η μέρα που σηματοδοτεί τον ένα μήνα από τότε που υιοθέτησα τον γάτο που ονόμασα Λευτέρη. Εγώ, προσπαθώ να βρω έναν νέο ρυθμό, γιατί το mental health τρίμηνο που απολάμβανα ως τώρα, αγκαστικά και δυστυχώς, είχε μια ημερομηνία λήξης που βολεύει πολύ να συμπέσει με την έναρξη του νέου έτους 2025. 

 Οι στόχοι μου για το νέο έτος είναι δύο (αν θες, μοιράσου από κάτω τους δικούς σου. Μπορείς να το κάνεις ανώνυμα): Να πάρω δίπλωμα οδήγησης και να τρώω σπιτικό φαγητό. Παρόλο λοιπόν που έθεσα τον πήχη όσο χαμηλά μπορούσα σε μια προσπάθεια να είμαι ρεαλίστρια, αυτό το άγχος που με πιάνει πάντα σε μεταβατικές περιόδους ήρθε για ακόμη μια φορά στη καημένη ζωούλα μου. Αλλά λογικό δεν είναι; Κάνεις την τρίμηνη αραγματική σου και ξαφνικά γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις πίσω σου, και αντικρίζεις έντρομη ένα βουνό από υποχρεώσεις που μπάλωσες πρόχειρα, αλλά και με αυτοπεποίθηση, λέγοντας "θα τα τακτοποιήσω αργότερα". Για να σε δούμε τώρα, θα τα τακτοποιήσεις άραγε, ή θα τακτοποιήσουν αυτά εσένα;

Υ.Γ. Σε δυό εβδομάδες, έχω το προνόμιο να ταξιδέψω σε δυό ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Αναμένετε ανάρτηση με εντυπώσεις και φωτογραφίες. 

τελευταίο film του 2024: μια φωτοβόλτα που οργάνωσε το φωτογραφείο στο οποίο εξυπηρετούμαι. Χρησιμοποιήσαμε Harman Phoenix έγχρωμο film, ISO 200. 

στο τζαμ

Οι πιο πρόσφατες φωτογραφίες που έβγαλα με film ISO 100, πειραματιζόμενη με φλας. 

Kατά τη διάρκεια μιας αυτοσχέδιας συναυλίας κλασικής μουσικής, γελάμε, παίζουμε, μιλάμε και χειροκροτάμε. Ερμηνευτά και κοινό περιμένουν ανυπόμονα να τα φωτογραφίσω ενόσω παιδεύομαι με το φλας-μα γιατί δεν συγχρονίζεται με το shutter;

Όλα χαίρονται μαζί μου όταν επιτέλους βγάζω άκρη, και εγώ σκανάρω για να βρω το επόμενο φωτογραφικό μου αντικείμενο. 

Λίγο πριν βγάζω δυο δοκιμαστικές φωτογραφίες στη τάξη: Την φίλη και τον φίλο που συνεργάστηκαν μαζί μου ως μοντέλα. 

                                       

dnd (κι η αποτυχία με κοιτάει κατάματα)

Εχθές είχα τη μεγάλη χαρά να υποδεχθώ μερικά γνωστά και φιλαράκια για ένα παιχνίδι dnd (Dungeons & Dragons). Ήταν ένα όμορφο απογευματόβραδο με γέλιο, κλασικές περιπτώσεις dnd και εμένα να λέω "θα ρολλάρω ένα εικοσάρι" και την επόμενη στιγμή το ζάρι μου να προσγειώνεται, όντως, στο είκοσι. Ήταν επίσης μια βραδιά που μου προσέφερε την επιβεβαίωση που χρειαζόμουν, καθώς η φιλοξενία αυτών των γνωστών μου προκαλούσε λίγο άγχος παραπάνω. 

Κάποια στιγμή τα καλεσμένα φύγανε και έμεινα μόνη με το σύντροφό μου, και τις σκέψεις μου. Του εξομολογήθηκα ότι νιώθω μόνη και καταθλιπτική. Προβληματίστηκε. "Πώς γίνεται να νιώθεις μόνη" με αποκρίθηκε "όταν όλες αυτές τις μέρες είμαστε συνεχώς με κόσμο;". Όντως, Κυριακή dnd, Σάββατο αγώνας volley και μετά party, Παρασκευή άραγμα με μπύρες στο σπίτι και Πέμπτη βραδινή έξοδος για Halloween. Όμως την Τετάρτη;

Η Τετάρτη ήταν η μέρα της εξέτασής μου στο πιάνο για την οποία προετοιμαζόμουν και αγχωνόμουν εδώ και δύο χρόνια χωρίς καμιά υπερβολή. Πώς πήγε λοιπόν η εξέταση αυτή; Λοιπόν μπήκα μέσα μουδιασμένη, με κεφάλι άδειο όχι όμως λόγω ψυχραιμίας, αλλά λόγω αποκοπής από την πραγματικότητα. Ξεκινάω να παίζω. Όλα καλά. Μα, σταματάω, και σταματάω σε ένα σημείο όπου ποτέ ξανά στο παρελθόν δεν έχω μπερδευτεί. Το μυαλό μου θολώνει, και τα χέρια μου δεν πάνε εκεί που πρέπει με τίποτα. Η επιτροπή προσπαθεί να με βοηθήσει, με παρηγορεί και μου δείχνει την παρτιτούρα. Δεν μπορώ να δω. Βάζω τα κλάματα. Συνεχίζω, μου ζήτησαν να παίξω άλλο έργο. Παίζω κλαίγοντας, με μάτια θολά, μυαλό θολό, δεν βρίσκομαι εκεί, είμαι στην πραγματοποίηση του χειρότερου σεναρίου. Και συνεχίζω να παίζω, κλαίγοντας. Έρχεται η ώρα του πιο μελετημένου μου έργου, αυτού που παίζω με άνεση και χωρίς πολλά-πολλά. Μα, ενώ κουνάω τα χέρια μου, τα μετακινώ από θέση σε θέση, μένουν παγωμένα εκεί, και τα δάχτυλά μου αγκυλώνονται. "Τα παρατάω" λέω στην επιτροπή. "Δεν μπορώ". 

Το αποτέλεσμα: Έχασα τη θέση μου στο ωδείο του οποίου τα δίδακτρα είναι δωρεάν, και λόγω των οποίων υπέμενα όσα έχω υπομείνει.  

Πως λοιπόν υπάρχει η προσδοκία από εμένα να μπορώ να απολαμβάνω τις δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχω, όταν με στοιχειώνει αυτή η τεράστια αποτυχία; Όταν πρέπει να αντιμετωπίζω την ίδια και απαράλλακτη αντίδραση που μοιράζονται όλα τα άτομα που έχω έκτοτε δει; Όταν δεν είχα ακόμη καλά-καλά χρόνο να μαζέψω τα κομμάτια μου και καλούμαι απευθείας να είμαι κοινωνικά λειτουργική; Όταν δεν έκλαψα καν όσο είχα ανάγκη... Όλα έγιναν τόσο γρήγορα. 

Μακάρι να κατέληγα σε συμβουλές αντιμετώπισης μιας αποτυχίας άλλα δεν είμαι εξοπλισμένη για να προβώ σε κάτι τέτοιο. Αυτό που θα κάνω αντ' αυτού είναι να ενημερώσω για το πώς θα προχωρήσω εγώ: Θα συνεχίσω τις σπουδές μου με όποιον τρόπο μπορώ και θα επικεντρωθώ στο να γίνω η πιανίστα που εγώ θέλω να είμαι, και όχι να ταιριάξω σε ένα καλούπι με σχήμα τσαλακωμένου χαρτιού. Και εννοείται θα μοιράζομαι την πρόοδό μου σίγουρα εδώ, μπορεί και στο youtube (;). Τουλάχιστον είμαι αποφασισμένη να ξεπεράσω αυτό το εμπόδιο και να εξελιχθώ. 

Κι όπως μου είπαν πρόσφατα: Κάθε εμπόδιο για καλό. 

τα aftermaths της αποχής μου από τα social media

Πρόσφατα σταδιακά έκανα τη μεγάλη επιστροφή μου στις μεγάλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Έχω αναλύσει τη σχέση μου σε προηγούμενη ανάρτηση οπότε δεν θα ξοδέψω τον χρόνο σας αναλύοντάς την και εδώ. Το ζουμί; Τα ερεθίσματα που λάμβανα είτε από αγνώστους είτε από άτομα του άμεσου κύκλου μου με έκαναν να νιώθω δυσάρεστα, οπότε για σχεδόν δύο χρόνια είχα διαγράψει τις πιο κοινόχρηστες πλατφόρμες, και ως πρόσφατα δεν είχα και καμιά πρόθεση να επιστρέψω στη χρήση τους. 

Το σκεπτικό μου άλλαξε σταδιακά καθώς έγραφα εδώ και ξεκίνησε μέσα μου να μαγειρεύεται μια ρομαντικοποίηση των πλατφόρμων όπως τι είχα πρωτοσυναντήσει, στα 2010s'. Πλέον χρησιμοποιώ τα social media θαρρείς είμαι ανερχόμενη internet star εκείνης της περιόδου (βλέπε Bethany Mota). Σιγά-σιγά μου έφυγε το κόλλημα πως το να χρησιμοποιώ social σημαίνει κάτι κακό για εμένα, ή πως η αποχή μου από αυτά με χαρακτηρίζει και μη τυχόν και αλλάξω κάτι σε εμένα επειδή αυτό επίσης πάει να πει κάτι κακό. Ο τρόπος που υπάρχω στο internet σε αυτή τη φάση της ζωής μου με χαροποιεί ιδιαίτερα. Έμαθα να φιλτράρω πιο αυθεντικά και να πετάω ό,τι δεν με ευχαριστεί, καθώς μια κύρια λειτουργία αυτών των μέσων είναι να σε ψυχαγωγούν.

Συνειδητοποιώ όμως και τη σημασία τους όσον αφορά την επικοινωνία. Κάποιος που κάποτε ήταν φίλος μου, είχε πει πως του φαίνεται γελοίο πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι μας κατηγορούν που δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς τα κινητά μας και "δοκίμασε εσύ να υπάρξεις κοινωνικά χωρίς αυτό". Συμφωνώ με τον κάποτε-φίλο. Δεν είναι μυστικό πως υποφέρω από μοναξιά και κοινωνική (αυτό-)απόκλιση. Τώρα που στην εργαλειοθήκη επικοινωνιακών μέσων μου προστέθηκαν τα TikToks και τα story του instagram, με βρίσκω να κοινωνικοποιούμαι πολύ περισσότερο (ποσοτικά, όχι ότι το ποσοτικό είναι λιγότερο σημαντικό από το ποιοτικό: χρειάζεται κι αυτό). Εξωτερικεύω σε έναν κύκλο ανθρώπων τις σκέψεις μου και λαμβάνω πίσω απαντήσεις. Παλαιότερα είχα στους στενούς φίλους του instagram οκτώ άτομα, και ανέβαζα πολύ προσωπικά μου πράγματα, πλέον το αξιοποιώ αλλιώς: έχω μέσα διαφόρων ειδών άτομα που θεωρώ κομπλέ και τα posts μου είναι πράγματα στα οποία μπορεί κανένα να αντιδράσει, να απαντήσει. 

Ένας τωρινός φίλος μού είπε "θαυμάζω πολύ αυτό τον μεθοδικό τρόπο με τον οποίο πλησιάζεις κόσμο". Ναι ίσως αυτά για τα οποία πληκτρολογώ να φαίνονται ψυχωτικές υπερβολές στον μέσο άνθρωπο. Έχω υποψίες πως είμαι στο φάσμα του αυτισμού, το έχω ξανά-αναφέρει εδώ νομίζω.  

Κάπου εδώ θα ολοκληρωθεί η δημοσίευση μου, κάπως άγαρμπα ομολογουμένως. Θα μου άρεσε αν στα σχόλια κάνατε τη δική σας κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Καλό βράδυ. 

*φωτογραφία με χρήση της εφαρμογής Webcam Toy

απογεύματα στην πλατεία

Με βρήκα τις προάλλες να κάθομαι στο παγκάκι της αγαπημένης μου πλατείας, μόνη μου, μασουλώντας ένα cinnamon roll. Δίπλα μου με περίμενε το βιβλίο του Dostoevsky Ταπεινοί και Καταφρονημένοι, και τα φύλλα κάπου-κάπου έπεφταν από τα δέντρα απαλά, ενώ τα διάφορα αστικά ζωάκια απολάμβαναν το απόγευμά τους εξίσου με 'μένα. Φυσάει και κάνει δροσιά, από αυτές τις φθινοπωρινές που σε ξεγελάνε για λίγο πως πρόκειται για ψύχρα. 

Στο υπόβαθρο-και δυστυχώς πού και πού και στην επιφάνεια-ακούγονται οι φωνές των αντρών που κάθονται στο καφενείο της πλατείας και διαφωνούν συνήθως για ποδοσφαιρικά ζητήματα, απ' όσο καταλαβαίνω. Περνάνε μερικοί άνθρωποι είτε για να ξαποστάσουν, είτε για να τα πουν λιγάκι σαν παρέα, ή κάνοντας μια στάση στη καθημερινή βόλτα με το σκυλάκι τους. 

Ο κύριος που μένει απέναντι με έχει μάθει, με χαιρετάει και με ενημερώνει για τα νέα των γατών της γειτονιάς, με τις οποίες είμαι φίλη. Με προβληματίζει λίγο, δεν το κρύβω. Μια φορά μου είπε "Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν την κλοτσήσω [τη γάτα] πώς θα αντιδράσει". 

Τελειώνω το μασούλημα και ανοίγω το βιβλίο. Μακάρι να μην είχα διαβάσει τον πρόλογο της έκδοσης γιατί τώρα ξέρω πως τελειώνει. Ο συγγραφέας του θεώρησε πως επειδή πρόκειται για κλασικό έργο, πάει να πει πως η πλοκή είναι γνωστή, υποθέτω. 

Μπαίνω στον κόσμο του υπογείου, της μούχλας, του χιονόνερου, της βότκας και της κρεατόπιτας.