Εχθές είχα τη μεγάλη χαρά να υποδεχθώ μερικά γνωστά και φιλαράκια για ένα παιχνίδι dnd (Dungeons & Dragons). Ήταν ένα όμορφο απογευματόβραδο με γέλιο, κλασικές περιπτώσεις dnd και εμένα να λέω "θα ρολλάρω ένα εικοσάρι" και την επόμενη στιγμή το ζάρι μου να προσγειώνεται, όντως, στο είκοσι. Ήταν επίσης μια βραδιά που μου προσέφερε την επιβεβαίωση που χρειαζόμουν, καθώς η φιλοξενία αυτών των γνωστών μου προκαλούσε λίγο άγχος παραπάνω.
Κάποια στιγμή τα καλεσμένα φύγανε και έμεινα μόνη με το σύντροφό μου, και τις σκέψεις μου. Του εξομολογήθηκα ότι νιώθω μόνη και καταθλιπτική. Προβληματίστηκε. "Πώς γίνεται να νιώθεις μόνη" με αποκρίθηκε "όταν όλες αυτές τις μέρες είμαστε συνεχώς με κόσμο;". Όντως, Κυριακή dnd, Σάββατο αγώνας volley και μετά party, Παρασκευή άραγμα με μπύρες στο σπίτι και Πέμπτη βραδινή έξοδος για Halloween. Όμως την Τετάρτη;
Η Τετάρτη ήταν η μέρα της εξέτασής μου στο πιάνο για την οποία προετοιμαζόμουν και αγχωνόμουν εδώ και δύο χρόνια χωρίς καμιά υπερβολή. Πώς πήγε λοιπόν η εξέταση αυτή; Λοιπόν μπήκα μέσα μουδιασμένη, με κεφάλι άδειο όχι όμως λόγω ψυχραιμίας, αλλά λόγω αποκοπής από την πραγματικότητα. Ξεκινάω να παίζω. Όλα καλά. Μα, σταματάω, και σταματάω σε ένα σημείο όπου ποτέ ξανά στο παρελθόν δεν έχω μπερδευτεί. Το μυαλό μου θολώνει, και τα χέρια μου δεν πάνε εκεί που πρέπει με τίποτα. Η επιτροπή προσπαθεί να με βοηθήσει, με παρηγορεί και μου δείχνει την παρτιτούρα. Δεν μπορώ να δω. Βάζω τα κλάματα. Συνεχίζω, μου ζήτησαν να παίξω άλλο έργο. Παίζω κλαίγοντας, με μάτια θολά, μυαλό θολό, δεν βρίσκομαι εκεί, είμαι στην πραγματοποίηση του χειρότερου σεναρίου. Και συνεχίζω να παίζω, κλαίγοντας. Έρχεται η ώρα του πιο μελετημένου μου έργου, αυτού που παίζω με άνεση και χωρίς πολλά-πολλά. Μα, ενώ κουνάω τα χέρια μου, τα μετακινώ από θέση σε θέση, μένουν παγωμένα εκεί, και τα δάχτυλά μου αγκυλώνονται. "Τα παρατάω" λέω στην επιτροπή. "Δεν μπορώ".
Το αποτέλεσμα: Έχασα τη θέση μου στο ωδείο του οποίου τα δίδακτρα είναι δωρεάν, και λόγω των οποίων υπέμενα όσα έχω υπομείνει.
Πως λοιπόν υπάρχει η προσδοκία από εμένα να μπορώ να απολαμβάνω τις δραστηριότητες στις οποίες συμμετέχω, όταν με στοιχειώνει αυτή η τεράστια αποτυχία; Όταν πρέπει να αντιμετωπίζω την ίδια και απαράλλακτη αντίδραση που μοιράζονται όλα τα άτομα που έχω έκτοτε δει; Όταν δεν είχα ακόμη καλά-καλά χρόνο να μαζέψω τα κομμάτια μου και καλούμαι απευθείας να είμαι κοινωνικά λειτουργική; Όταν δεν έκλαψα καν όσο είχα ανάγκη... Όλα έγιναν τόσο γρήγορα.
Μακάρι να κατέληγα σε συμβουλές αντιμετώπισης μιας αποτυχίας άλλα δεν είμαι εξοπλισμένη για να προβώ σε κάτι τέτοιο. Αυτό που θα κάνω αντ' αυτού είναι να ενημερώσω για το πώς θα προχωρήσω εγώ: Θα συνεχίσω τις σπουδές μου με όποιον τρόπο μπορώ και θα επικεντρωθώ στο να γίνω η πιανίστα που εγώ θέλω να είμαι, και όχι να ταιριάξω σε ένα καλούπι με σχήμα τσαλακωμένου χαρτιού. Και εννοείται θα μοιράζομαι την πρόοδό μου σίγουρα εδώ, μπορεί και στο youtube (;). Τουλάχιστον είμαι αποφασισμένη να ξεπεράσω αυτό το εμπόδιο και να εξελιχθώ.
Κι όπως μου είπαν πρόσφατα: Κάθε εμπόδιο για καλό.
