τα aftermaths της αποχής μου από τα social media

Πρόσφατα σταδιακά έκανα τη μεγάλη επιστροφή μου στις μεγάλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Έχω αναλύσει τη σχέση μου σε προηγούμενη ανάρτηση οπότε δεν θα ξοδέψω τον χρόνο σας αναλύοντάς την και εδώ. Το ζουμί; Τα ερεθίσματα που λάμβανα είτε από αγνώστους είτε από άτομα του άμεσου κύκλου μου με έκαναν να νιώθω δυσάρεστα, οπότε για σχεδόν δύο χρόνια είχα διαγράψει τις πιο κοινόχρηστες πλατφόρμες, και ως πρόσφατα δεν είχα και καμιά πρόθεση να επιστρέψω στη χρήση τους. 

Το σκεπτικό μου άλλαξε σταδιακά καθώς έγραφα εδώ και ξεκίνησε μέσα μου να μαγειρεύεται μια ρομαντικοποίηση των πλατφόρμων όπως τι είχα πρωτοσυναντήσει, στα 2010s'. Πλέον χρησιμοποιώ τα social media θαρρείς είμαι ανερχόμενη internet star εκείνης της περιόδου (βλέπε Bethany Mota). Σιγά-σιγά μου έφυγε το κόλλημα πως το να χρησιμοποιώ social σημαίνει κάτι κακό για εμένα, ή πως η αποχή μου από αυτά με χαρακτηρίζει και μη τυχόν και αλλάξω κάτι σε εμένα επειδή αυτό επίσης πάει να πει κάτι κακό. Ο τρόπος που υπάρχω στο internet σε αυτή τη φάση της ζωής μου με χαροποιεί ιδιαίτερα. Έμαθα να φιλτράρω πιο αυθεντικά και να πετάω ό,τι δεν με ευχαριστεί, καθώς μια κύρια λειτουργία αυτών των μέσων είναι να σε ψυχαγωγούν.

Συνειδητοποιώ όμως και τη σημασία τους όσον αφορά την επικοινωνία. Κάποιος που κάποτε ήταν φίλος μου, είχε πει πως του φαίνεται γελοίο πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι μας κατηγορούν που δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς τα κινητά μας και "δοκίμασε εσύ να υπάρξεις κοινωνικά χωρίς αυτό". Συμφωνώ με τον κάποτε-φίλο. Δεν είναι μυστικό πως υποφέρω από μοναξιά και κοινωνική (αυτό-)απόκλιση. Τώρα που στην εργαλειοθήκη επικοινωνιακών μέσων μου προστέθηκαν τα TikToks και τα story του instagram, με βρίσκω να κοινωνικοποιούμαι πολύ περισσότερο (ποσοτικά, όχι ότι το ποσοτικό είναι λιγότερο σημαντικό από το ποιοτικό: χρειάζεται κι αυτό). Εξωτερικεύω σε έναν κύκλο ανθρώπων τις σκέψεις μου και λαμβάνω πίσω απαντήσεις. Παλαιότερα είχα στους στενούς φίλους του instagram οκτώ άτομα, και ανέβαζα πολύ προσωπικά μου πράγματα, πλέον το αξιοποιώ αλλιώς: έχω μέσα διαφόρων ειδών άτομα που θεωρώ κομπλέ και τα posts μου είναι πράγματα στα οποία μπορεί κανένα να αντιδράσει, να απαντήσει. 

Ένας τωρινός φίλος μού είπε "θαυμάζω πολύ αυτό τον μεθοδικό τρόπο με τον οποίο πλησιάζεις κόσμο". Ναι ίσως αυτά για τα οποία πληκτρολογώ να φαίνονται ψυχωτικές υπερβολές στον μέσο άνθρωπο. Έχω υποψίες πως είμαι στο φάσμα του αυτισμού, το έχω ξανά-αναφέρει εδώ νομίζω.  

Κάπου εδώ θα ολοκληρωθεί η δημοσίευση μου, κάπως άγαρμπα ομολογουμένως. Θα μου άρεσε αν στα σχόλια κάνατε τη δική σας κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Καλό βράδυ. 

*φωτογραφία με χρήση της εφαρμογής Webcam Toy

απογεύματα στην πλατεία

Με βρήκα τις προάλλες να κάθομαι στο παγκάκι της αγαπημένης μου πλατείας, μόνη μου, μασουλώντας ένα cinnamon roll. Δίπλα μου με περίμενε το βιβλίο του Dostoevsky Ταπεινοί και Καταφρονημένοι, και τα φύλλα κάπου-κάπου έπεφταν από τα δέντρα απαλά, ενώ τα διάφορα αστικά ζωάκια απολάμβαναν το απόγευμά τους εξίσου με 'μένα. Φυσάει και κάνει δροσιά, από αυτές τις φθινοπωρινές που σε ξεγελάνε για λίγο πως πρόκειται για ψύχρα. 

Στο υπόβαθρο-και δυστυχώς πού και πού και στην επιφάνεια-ακούγονται οι φωνές των αντρών που κάθονται στο καφενείο της πλατείας και διαφωνούν συνήθως για ποδοσφαιρικά ζητήματα, απ' όσο καταλαβαίνω. Περνάνε μερικοί άνθρωποι είτε για να ξαποστάσουν, είτε για να τα πουν λιγάκι σαν παρέα, ή κάνοντας μια στάση στη καθημερινή βόλτα με το σκυλάκι τους. 

Ο κύριος που μένει απέναντι με έχει μάθει, με χαιρετάει και με ενημερώνει για τα νέα των γατών της γειτονιάς, με τις οποίες είμαι φίλη. Με προβληματίζει λίγο, δεν το κρύβω. Μια φορά μου είπε "Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν την κλοτσήσω [τη γάτα] πώς θα αντιδράσει". 

Τελειώνω το μασούλημα και ανοίγω το βιβλίο. Μακάρι να μην είχα διαβάσει τον πρόλογο της έκδοσης γιατί τώρα ξέρω πως τελειώνει. Ο συγγραφέας του θεώρησε πως επειδή πρόκειται για κλασικό έργο, πάει να πει πως η πλοκή είναι γνωστή, υποθέτω. 

Μπαίνω στον κόσμο του υπογείου, της μούχλας, του χιονόνερου, της βότκας και της κρεατόπιτας. 

  

αποτυχημένα ξεκινήματα

Συνειδητοποιώ ότι έχω να αναρτήσω σχεδόν ένα μήνα σε αυτό το blog που τόσο αγαπώ. Πληκτρολογώ όσο η ενυδατική μάσκα προσώπου μου αναπαύεται στο δέρμα μου, και πού και πού σταματώ για να πιώ μια γουλιά ζεστού καφέ (γαλλικός, σκέτος). Ο π(ι)ανικός που προαναφέρθηκε σε παλαιότερη ανάρτηση συνεχίζεται, καθώς οι εξετάσεις μου όχι μόνο δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλά δεν έχουν καν ανακοινωθεί, και βρίσκομαι σε μια απαίσια κατάσταση αναμονής που δυστυχώς γεννά μέσα μου και ένα αίσθημα σιχαμάρας προς το όργανο, και τα κομμάτια που αναγκάζομαι να παίζω ξανά και ξανά (οι εξετάσεις ήταν να γίνουν τον Σεπτέμβρη). Και για να τα συνδέσω όλα αυτά με ένα ακόμη post μου, οι στόχοι που έθεσα κατά την επιστροφή στην πόλη, είναι, προφανώς, αρκετά δύσκολο να δουλευτούν υπό αυτές τις συνθήκες.  

Είναι λοιπόν ούτως ή άλλως δύσκολα τα ξεκινήματα, μα στην περίπτωσή μου είναι ίσως και αδύνατη αυτή η νέα αρχή, καθώς την εμποδίζουν αυτές οι αναθεματισμένες εξετάσεις πιάνου. Ας εξετάσουμε όμως λιγάκι τι κατάφερα να ξεκινήσω, και ελπίζω αυτό να λειτουργήσει ως έμπνευση και για τα δικά σου ξεκινήματα, αξιότιμο αναγνώστο. Ξεκίνησα να μαθαίνω Κινέζικα (mandarin) και Ρωσικά. Πάντα ήθελα να διευρύνω τους γλωσσικούς μου ορίζοντες καθώς η μόνη ξένη γλώσσα που γνωρίζω είναι τα Αγγλικά. Ξεκίνησα να διαβάζω το "Ταπεινοί και Καταφρονημένοι" του F. Dostoevsky. Μέχρι στιγμής είναι ωραίο, αλλά δεν θα έλεγα πως είναι από τα καλύτερά του-πρόκειται για την ταπεινή μου άποψη. Ξεκίνησα επίσης μερικά καινούργια μαθήματα στη σχολή, όπως είθισται σε κάθε νέο εξάμηνο. Και το αγαπημένο μου: Ξεκίνησα πάλι να πηγαίνω στην πλατεία για διάβασμα, πράγμα που στερήθηκα το καλοκαίρι λόγω ζέστης. 

Οπότε ίσως τελικά κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις και τις λανθασμένες μου εμφανίσεις σε μαθήματα που ήταν προγραμματισμένα για διαφορετική μέρα και ώρα, κατάφερα κι εγώ να ξεκινήσω κάτι, ίσως όχι ολοκληρωτικά, άλλα κάτι. Και στο κάτω-κάτω, ίσως να μην είναι και τόσο απαραίτητο να κάνουμε μια "νέα αρχή" κάθε τόσο, και να οφείλω να αποδεχθώ ότι τα πράγματα από φυσικού τους μπερδεύονται μεταξύ τους, εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο, και δημιουργούν αποχρώσεις που αρχικά δεν σκόπευα να χρησιμοποιήσω στο έργο μου.