Έκανα το μεγάλο λάθος σε μια στιγμή αυτοπεποίθησης να καλέσω τα κοντινά μου άτομα να με ακούσουν να παίζω το πρόγραμμα των εξετάσεών μου αύριο, και τώρα παίζω απαίσια και το μετανιώνω πικρά.
Θυμάμαι ένας πολύ αγαπητός καθηγητής στο πανεπιστήμιο με ρώτησε κάποια στιγμή "Όταν κάθεσαι στο πιάνο, πώς νιώθεις;" και απάντησα "αγχωμένη". "Φαίνεται" αποκρίθηκε. "Φαίνεται από το πώς κάθεσαι". Με τη συνειδητοποίησή του ένιωσα μια οικεία απογοήτευση. Από τη μία στεναχωρήθηκα γιατί δεν θέλω να είμαι το είδος ατόμου που κάθεται στο όργανο λες και κάθεται σε πυρωμένα κάρβουνα. Από την άλλη, το ήξερα, και εξακολουθώ να το ξέρω πως ο άνθρωπος είπε μόνο το προφανές και γι' αυτό δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να το αποδεχτώ. "Ναι..." του απάντησα με ένα ύφος χιουμοριστικής απογοήτευσης-μη τυχόν και σοβαρευτώ.
Σε αυτή την ανάρτηση δεν θα αποπειραθώ να αναλύσω το ψυχολογικό υπόβαθρο της σχέσης μου με την μουσική. Δεν θέλω άλλωστε. Μα θα είμαι ειλικρινής για κάποια βιώματά μου, κάποιες σκέψεις μου και θα απευθυνθώ σε όσα άτομα είναι εξίσου απλά και κανονικά σαν εμένα, και προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν κλάδο εξαιρετικότητας και πρωτάκουστου ταλέντου.
Νιώθω πως ως κανονικός άνθρωπος, η μελέτη δεν αρκεί. Είναι γνωστό πως όλα μελετάνε ανεξαρτήτως φυσικού χαρίσματος, μα δεν έχω ακούσει ποτέ κανένα να παραδέχεται πως, παρόλο που το ταλέντο δεν αποτελεί υποκατάστατο της μελέτης, δεν πάει να πει πως δεν σου χαρίζει προβάδισμα σε άλλους τομείς. Φέρ' ειπείν εγώ έχω σοβαρό πρόβλημα με τον συναισθηματισμό και την έκφραση στη μουσική. Παίζω άμουσα όσο και να έχω μελετήσει γιατί ακόμη δεν έχω ανακαλύψει το προσωπικό μου τρόπο να σπάω τα όρια μεταξύ μαθητικού και προσωπικού. Νιώθω πως ένα άτομο με ταλέντο μπορεί άμεσα να μετατρέψει το παίξιμό του από διεκπεραιωτικό σε συναισθηματικό. Επίσης ένα άτομο με ταλέντο χρειάζεται λιγότερο ψάξιμο και πειραματισμό ώστε να φτάσει στον ήχο που οραματίζεται, προσαρμόζοντας την κινησιολογία του.
Εννοείται πως όταν κάνω λόγο για ταλέντο εννοώ σπάνιο πιανιστικό ταλέντο και όχι μια γενική οικειότητα με τη μουσική.
Πώς θα καταφέρει ένα κανονικό άτομο σαν εμένα να σκαρφαλώσει αυτό το απίθανο σκαλοπάτι για να φτάσει στο επόμενο επίπεδο; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αν ήξερα θα έγραφα μια ανάρτηση με συμβουλές, όχι με γκρίνια. Να 'μαι όμως που πληκτρολογώ αυτή την ανάρτηση αντί να μελετάω όπως σκόπευα, επειδή φοβάμαι για την πλήξη που θα προκαλέσει μέχρι και σε εμένα την ίδια το παίξιμό μου. Όμως θα τολμήσω, γιατί φοβάμαι ακόμη περισσότερο την απογοήτευση που θα προκαλέσει στα φιλαράκια μου αύριο.
Υ.Γ. αναμένετε ενημέρωση για όταν καταφέρω να νικήσω τις δυσκολίες μου. Δεν τα παρατάω (ακόμη).
