οι διακοπές μου στο εξωχικό που χρόνια σνομπάρω

Κάθομαι στη βεράντα το πρωί, περίπου στις 8:30 και διαβάζω τα Μετεωρολογικά του M. Tournier. Πού και πού σηκώνω το βλέμμα μου γιατί μου αποσπά την προσοχή μια περαστική γάτα, που κάποια στιγμή αποφασίζει να ξαπλώσει δίπλα μου. Το ποτήρι του φραπέ είναι μισό γεμάτο. Τα μπισκότα μισοφαγωμένα. 

Το σπίτι, η γειτονιά, όλα είναι ήσυχα. Σκόπευα να μελετήσω στο ηλεκτρικό πιάνο με χαμηλωμένη την ένταση, μα με συνεπήρε η ανάγνωση ως τις 10:00. Σε μισή ώρα ξυπνάει το ταίρι μου. Θα μελετήσω ως τότε. 

Αργότερα θα φάμε πρωινό παρέα, θα πιούμε ίσως και έναν καφέ-θα είναι ο δεύτερος για 'μενα-και σύντομα θα ετοιμαστούμε για τη καθιερωμένη, καθημερινή μας επίσκεψη στην παραλία. Εγώ θα κάνω ηλιοθεραπεία. Άλλοτε διάβαζα, μα το τελείωσα το βιβλίο. Θα τσιμπολογάμε περιστασιακά τα φρουτάκια μας και εγώ, αφυδατωμένη θα κατεβάσω σχεδόν λαίμαργα ένα μπουκάλι παγωμένο νερό. 

Και μετά; Πάλι σπίτι, χαλάρωση, ανάγνωση-ίσως αρχίσουμε κάποιο νέο βιβλίο, το ταίρι τελείωσε κι αυτό με το δικό του-μελέτη, και πάλι θάλασσα, αυτή τη φορά απογευματινή. Αυτή τη φορά, μόνο εγώ θα βάλω αντηλιακό. 

Το βραδάκι, ίσως βγούμε, ίσως πάμε στην πλατεία, και φάμε ή να παραπονεθούμε για τις τιμές στα μαγαζιά. Μπορεί επίσης να πάμε μια τελευταία φορά στην παραλία, για καληνύχτα, ή απλώς να κάτσουμε στο σπίτι  και να περάσουμε το βράδυ παίζοντας επιτραπέζια καθώς μας τρώνε τα κουνούπια. 

Θυμάμαι κάποτε σε αυτό το σπίτι με τα τρία κρεβάτια μέναμε ολόκληρα καλοκαίρια εννιά άνθρωποι. Όλο το σόι της μαμάς μου. Τα ξαδέλφια μου, όλα αγόρια, και όλα τουλάχιστον πέντε χρόνια μεγαλύτερά μου δεν με άντεχαν καθόλου. Παίζαμε UNO και αντάλλασσαν κάρτες κάτω από το τραπέζι για να εξασφαλίσουν την ήττα μου. Ταυτόχρονα η μαμά και οι θείες ετοίμαζαν καθημερινά ένα πλούσιο φαγοπότι, καθάριζαν συνεχώς, γενικά, έκαναν τα πάντα, ακόμη δεν ξέρω πως έβγαζαν άκρη με τόσο κόσμο. Σε γενικές γραμμές όμως, δεν περνούσα όμορφα σε αυτό το σπίτι, αυτόν τον τόπο, και μου επιτράπηκε να σταματήσω να συνοδεύω τη μητέρα μου εδώ μονάχα όταν έφτασα στο λύκειο. Θεωρώ αυτό οφείλεται κυρίως στ' ότι δεν δημιούργησα ουσιαστικούς δεσμούς, φιλίες ή παρέες όσο ήμουν εδώ. Ένα καλοκαίρι το πέρασα στην αυλή-ώστε να συνδέομαι στο ίντερνετ των από πάνω-βλέποντας την αγαπημένη μου telenovela, Τα τρία πρόσωπα της Άννας. 

Αυτό πρέπει να ήταν και το πιο αξιόλογο καλοκαίρι μου εδώ, μέχρι τώρα τουλάχιστον. 

μια βραδιά μα... τι βραδιά!

Με τίτλο παρμένο από σαχλή μετάφραση αμερικανικού blockbuster των 90s, αυτή η ανάρτηση θα εξιστορήσει τη χθεσινή βραδιά που δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί διαφορετικά, διότι πρόκειται σίγουρα για κωμωδία. 

Η εξεταστική μόλις τελείωσε, το καλοκαίρι μόλις ξεκινά-κι ας είναι ήδη Ιούλιος-και σκέφτηκα πως ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσουμε αυτά τα ευχάριστα γεγονότα θα ήταν ένα cocktail roof party. Αρχίζω λοιπόν την διοργάνωση: διακοσμήσεις, ποτά-ποιο θα φέρει τι, limes, raspberries, δυόσμος, ζάχαρη κι αλάτι. Επιτέλους η μέρα φτάνει, κι εγώ τρέμω από άγχος και ενθουσιασμό. 

Όλα ξεδιπλώνονται πολύ όμορφα, από το ηλιόλουστο απόγευμα ως το πολύχρωμο ηλιοβασίλεμα και τη νύχτα, τα πράγματα φαίνονται να πηγαίνουν όπως θα 'πρεπε, κι εγώ καταφέρνω να ηρεμήσω λιγάκι, κι ας ακούω ένα "Λεμονιά!" κάθε φορά που κάθομαι να ξαποστάσω. 

Δύο φιλαράκια μου θέλουν να πάνε τουαλέτα, οπότε κατεβαίνω να τους ανοίξω. Το ένα ζητάει να το αφήσουμε μόνο του, κι εμείς, σαν χαζά, το κάναμε. Μετά από λίγο ανησυχούμε και κατεβαίνουμε πάλι να δούμε τι συμβαίνει: Το φιλαράκι κείτεται στον εμετό του μέσα στη ντουζιέρα-μην ανησυχείτε είχε και στον νιπτήρα-σε στάση προσευχόμενου μουσουλμάνου-παρομοίωση που κλέβω από άλλο φιλαράκι. "Κάλεσε ασθενοφόρο" λέω. "Καλά είμαι" λέει το φιλαράκι με φουσκάλες εμετού να σκάνε στα χείλη του. 

Μη τα πολυλογώ, μία ώρα αργότερα κάθομαι στο εφημερεύον νοσοκομείο με το φιλαράκι δίπλα μου, ξαπλωμένο σε φορείο με ορό. Η ώρα περνάει εύκολα, και δύο φίλοι έρχονται με το αμάξι να μας πάνε στο σπίτι μου, όπου και κοιμήθηκε το φιλαράκι. Έλα όμως που, στο σπίτι μου είχε βουλώσει το σιφώνι του μπάνιου με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η τουαλέτα με πράγματα πέρα από νερό, ενώ ό,τι ήταν στην ταράτσα είχε μαζευτεί με συνοπτικές διαδικασίες που άφηναν χώρο για επιπλέον μάζεμα και συμμάζεμα. Εκτιμώ την προσπάθεια όμως, ειλικρινά. 

Το βράδυ-πλέον ξημέρωμα-είχε αίσιο τέλος. Λύσαμε τα θέματα στο μπάνιο, καθάρισα, σκούπισα, έπλυνα πιάτα και έβαλα πλυντήριο. Εγώ, το σύντροφό μου και δύο φιλαράκια κάναμε πιτζάμα πάρτυ στο σπίτι μου. Ήταν τόσο πιτζάμα πάρτυ που κοιμήθηκα στο πάτωμα, αλλά κάπως, μου άρεσε να πω την αλήθεια. 

Το δίδαγμα; Δεν ξανακάνω πάρτυ-αν και ξέρω πως θα κάνω, επειδή σπάνια με καλούν σε πάρτυ και γι' αυτό καταλήγω να τα διοργανώνω εγώ. Αλλά υπάρχει κι άλλο δίδαγμα: Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μου που νοιάζονται για εμένα αρκετά ώστε να ξεβουλώνουν το σιφώνι μου τα ξημερώματα και να ξεστήσουν ένα πάρτυ για 'μενα. 

Αυτή η συνειδητοποίηση έκανε την βραδιά ειλικρινά αξέχαστη.