Πρόσφατα, πήρα πίσω τις φωτογραφίες από ένα film που χρησιμοποίησα, το οποίο τυχαίνει να είναι και το δεύτερο που τελειώνω, στη ζωή μου.
Μιας που μετά από πολύ άγχος οι πρώτες μου φωτογραφίες ήταν αρκετά επιτυχημένες, περίμενα κάτι ακόμη καλύτερο αυτή τη φορά, ή έστω στο ίδιο επίπεδο, σίγουρα όχι πολύ χειρότερες (spoiler: ήταν πολύ, πολύ χειρότερες).
Οι φωτογραφίες μου όχι μόνο καταστράφηκαν λόγω σημαδιών και θαμπών λάμψεων στα αρνητικά (πράγμα που έμαθα πως μάλλον οφείλεται στη κακή ποιότητα της εμφάνισης), αλλά, και εμού: Έβγαλα κακές φωτογραφίες!
Το δίδαγμα: Μόνο και μόνο επειδή κάτι είναι όμορφο να το βλέπουμε, και να το βιώνουμε αυτοπροσώπως, δεν πάει να πει πως θα φτιάξει μια όμορφη φωτογραφία.
Επιπλέον διδάγματα: (α) Η ταχύτητα συγχρονισμού του flash με τη κουρτίνα είναι 30-Χ. (β) Παρόλο που το να κουβαλάμε τη κάμερα είναι μια διαδικασία, η ταλαιπωρία δεν αποτελεί λόγο να βγάζουμε πολλές φωτογραφίες σε μία μόνο συνθήκη. (γ) Αν είσαι μια μάζα καταπίεσης και άγχους, αρχικά έχουμε πολλά κοινά, πέρα απ' αυτό όμως, το καλύτερο θα ήταν να φωτογραφίζεις χωρίς κοινωνικές ή χρονικές πιέσεις, και πολύ σύντομα να καταγράφεις τις ρυθμίσεις που χρησιμοποίησες ώστε να ξες τι λειτούργησε και τι όχι όταν πάρεις πίσω τις εμφανίσεις.
